Shloka 39
कल्मषापहर-कीर्तनम् / Kīrtana for the Removal of Impurity
न रज्ज्वा न च दण्डेन न लोष्टैर्नायुधेन च । उद्वेजयति भूतानि श्लक्षणकर्मा दयापर:,इसके विपरीत जो मनुष्य सब प्राणियोंके प्रति दयादृष्टि रखता है, सबको मित्र समझता है, सबके ऊपर पिताके समान स्नेह रखता है, किसीके साथ वैर नहीं करता और इन्द्रियोंको वशमें किये रहता है, जो हाथ-पैर आदिको अपने अधीन रखकर किसी भी जीवको न तो उद्वेगमें डालता और न मारता ही है, जिसपर सब प्राणी विश्वास करते हैं, जो रस्सी, डंडे, ढेले और घातक अस्त्र-शस्त्रोंसे प्राणियोंको कष्ट नहीं पहुँचाता, जिसके कर्म कोमल एवं निर्दोष होते हैं तथा जो सदा ही दयापरायण होता है, ऐसे स्वभाव और आचरणवाला पुरुष स्वर्गलोकमें दिव्य शरीर धारण करता है और वहाँके दिव्य भवनमें देवताओंके समान आनन्दपूर्वक निवास करता है
na rajjvā na ca daṇḍena na loṣṭair nāyudhena ca | udvejayati bhūtāni ślakṣaṇakarmā dayāparaḥ ||
Hindi niya tinatakot ang mga nilalang—hindi sa lubid, hindi sa pamalo, hindi sa tipak ng lupa o bato, at hindi rin sa sandata. Ang kanyang mga gawa ay banayad at walang dungis, at siya’y nakatuon sa habag. (Sa aral na ito, pinupuri ni Mahādeva ang diwa ng hindi pananakit: ang taong pumipigil sa mga pandama at hindi nagdudulot ng takot o pinsala sa alinmang nilalang, umiiwas sa pamimilit at karahasan kahit sa maliliit na anyo, ay itinuturing na nagtataglay ng dharma.)
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches ahiṃsā in a practical ethical form: a righteous person does not intimidate or harm creatures even through minor coercion (rope, stick, clods) or overt violence (weapons). True dharma is marked by gentle, blameless action and steadfast compassion.
Śrīmahēśvara (Mahādeva) is speaking within Anuśāsana Parva’s instruction on dharma, describing the qualities of a compassionate, self-controlled person. The focus is on conduct toward all beings—avoiding fear, injury, and harshness—as a hallmark of virtue.