Shloka 32
धर्मनिन्दा–धर्मोपासनाफलम् तथा साध्वाचारलक्षणम्
Fruits of Disparaging vs. Observing Dharma; Marks of Good Conduct
गृहस्थव्रतमातिष्ठन् द्वेिकालकृतभोजन: । शेषाशी विजिताहारो निष्कामो निरहंवद:
gṛhastha-vratam ātiṣṭhan dvikāla-kṛta-bhojanaḥ | śeṣāśī vijitāhāro niṣkāmo nirahaṃvadaḥ ||
Wika ni Mahādeva: “Sa pagtupad sa panatang maybahay, kumain lamang siya nang dalawang ulit sa isang araw. Kainin niya ang natira matapos ang mga handog, supilin ang gana, maging malaya sa pagnanasa, at magsalita nang walang pagmamataas. Sa gayong disiplina, isagawa niya ang mga sakripisyong pangtahanan ayon sa tuntunin, parangalan ang mga panauhin at lalo na ang mga pantas, alagaan ang mga banal na apoy sa pagbigkas ng mantra, at hangarin ang kapakanan at pag-angat ng lahat ng varṇa. Ang nabubuhay nang ganito ay nalilinis at nakakamit ang mas mataas na katayuan at mapalad na kapanganakan.”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches gṛhastha-dharma as disciplined living: eat moderately (twice daily), consume only what remains after offerings and hospitality, restrain appetite, abandon selfish desire, and act without ego—supporting society through sacrifice, reverence to the learned, and proper tending of the sacred fires.
In Anuśāsana Parva’s instruction section, Mahādeva is presented as advising the proper conduct and ritual-ethical duties of a householder (especially framed for a vaiśya), describing how such practice purifies a person and leads to elevated status and auspicious future birth.