Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
ओषघध्यो ज्वलमानाश्ष द्योतयन्ति सम तद् वनम् | ऋतुएँ वहाँ उपस्थित हो सब प्रकारके अत्यन्त अद्भुत पुष्प बिखेर रही थीं। ओषधियाँ प्रज्वलित हो उस वनको प्रकाशित कर रही थीं
oṣadhyo jvalamānāś ca dyotayanti samaṃ tad vanam | ṛtavaḥ tatra upasthitāḥ sarva-prakārair aty-adbhuta-puṣpāṇi vikiranti sma ||
Wika ni Nārada: “Ang mga halamang-gamot, na wari’y nagliliyab, ay nagbigay-liwanag sa gubat na iyon sa lahat ng panig. Ang mga panahon mismo ay tila dumating doon nang personal, at nagkakalat ng mga kagila-gilalas na bulaklak ng sari-saring uri.” Sa paglalarawang tila pangitain, ang kalikasan ay lumilitaw na maayos at mapalad—hudyat ng isang daigdig na pinaghaharian ng kaayusan (ṛta/dharma), at ang kapaligiran ay nagiging tanda ng kabutihang-loob at ng banal na presensya.
नारद उवाच
The passage uses luminous, orderly nature as a moral-spiritual indicator: where dharma and sacred presence prevail, the world appears harmonized, healing (oṣadhi), and auspicious (flowers, seasons arriving as if to serve).
Nārada is describing a wondrous forest scene: radiant medicinal herbs illuminate the woodland, and the seasons are poetically personified as arriving there and strewing extraordinary flowers everywhere.