Shloka 143
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
वाता: सर्वे महाभूतास्तत्रैवासन् समागता: । महान् सौभाग्यशाली मुनि
Vātāḥ sarve mahābhūtās tatraivāsan samāgatāḥ | mahān saubhāgyaśālī muniḥ, ūrdhvaretaḥ siddhagaṇaḥ, marudgaṇaḥ, vasugaṇaḥ, sādhyagaṇaḥ, indrasahita viśvedevagaṇaḥ, yakṣa-nāgāḥ, piśācāḥ, lokapālāḥ, agniḥ, samastā vāyavaḥ ca pradhānabhūtagaṇāḥ tatra āgatāḥ āsan |
Wika ni Nārada: Doon, nagtipon ang lahat ng makapangyarihang nilalang na pang-elemento at ang mga pangkat ng hangin. Naroon ang isang dakila at mapalad na muni, kasama ang mga siddha; ang mga Marut, Vasu, at Sādhya; ang mga Viśvedevas na kasama si Indra; gayundin ang mga Yakṣa at Nāga, mga Piśāca, ang mga Lokapāla (mga tagapagbantay ng mga dako), si Agni, at ang sari-saring hangin at pangunahing uri ng mga nilalang—lahat ay dumating sa pook na iyon. Ipinahihiwatig ng tagpong ito ang isang kosmikong pagtitipon kung saan ang mga kapangyarihang banal at pang-elemento ay sumasaksi, na waring nagsasaad na ang usapin ay ukol sa dharma sa antas ng sansinukob, hindi lamang sa kapakinabangan ng tao.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse frames the forthcoming discourse as universally significant: when gods, elemental powers, and guardians assemble, it signals that dharma and moral order are being affirmed before cosmic witnesses. It also highlights the ethical prestige of ascetic restraint (ūrdhvaretaḥ) as a source of spiritual authority.
Nārada describes a grand gathering at a particular place where multiple divine and semi-divine groups—winds, elemental beings, Vedic deities, spirits, and world-guardians—have arrived, along with an eminent sage and perfected beings. The narrative sets a solemn, cosmic stage for what follows.