Adhyāya 142: Cyavana, the Devas’ Arrogance, and Vāyu’s Counsel on Protecting Brāhmaṇas
अवर्षति च पर्जन्ये सर्वभूतानि देवराट् । वसिष्ठो जीवयामास येन यातो$क्षयां गतिम्
avarṣati ca parjanye sarvabhūtāni devarāṭ | vasiṣṭho jīvayāmāsa yena yāto 'kṣayāṃ gatim ||
Wika ni Bhīṣma: Nang hindi bumuhos ang ulan, nagdusa ang lahat ng nilalang. Noon, ang dakilang rishi na si Vasiṣṭha ay nagpanumbalik ng kanilang buhay; sa bisa ng gawaing pagbibigay-buhay na iyon, nakamtan niya ang isang kalagayang di-nabubulok (isang daigdig na di-naluluma).
भीष्म उवाच
Sustaining and protecting life in times of crisis is a supreme dharmic act; such compassion and beneficence are said to yield enduring, ‘imperishable’ spiritual merit and destiny.
Bhishma recalls a time of drought when rain did not fall and beings were perishing; the sage Vasiṣṭha intervened and revived them, and that act is linked with their attainment of an imperishable state.