Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 176
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
ततो मामाह देवेन्द्रस्तुष्टस्ते5हं द्विजोत्तम । वरं वृणीष्व मत्तस्त्वं यत् ते मनसि वर्तते
tato mām āha devendras tuṣṭas te ’haṃ dvijottama | varaṃ vṛṇīṣva mattas tvaṃ yat te manasi vartate ||
Pagkaraan, si Devendra (Indra), na nalugod, ay nagsabi sa akin: “O pinakamainam sa mga Brahmin, ako’y nasiyahan sa iyo. Pumili ka ng isang biyaya mula sa akin—anumang nasa iyong isipan, hingin mo.” Nang marinig ko ang mga salita ni Indra, hindi nagalak ang aking puso; gayunman, sa paggalang at pagkamagalang, ipinakita ko sa labas ang tuwa at sumagot sa hari ng mga diyos.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
Even when offered power or reward, one should remain inwardly steady and ethically discerning; outward politeness need not imply inner attachment, and boons should be approached with restraint and dharmic intent.
Indra, pleased, invites the addressed Brahmin-like figure (dvijottama) to choose any boon. The narrator (Vāsudeva) notes that he does not feel inner exhilaration, though he responds with outward courtesy, setting up what he will request or say next.