Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
पाण्डुरेणातपत्रेण प्रियमाणेन मूर्थनि । सेव्यमानो5प्सरोभि श्व् दिव्यगन्धर्वनादितै:
pāṇḍureṇātapatreṇa priyamāṇena mūrdhani | sevyamāno 'psarobhiś ca divya-gandharva-nāditaiḥ ||
May maputing payong na maingat na iniaangat sa ibabaw ng kanyang ulo; siya’y pinaglilingkuran ng mga Apsara, at ang kaakit-akit na himig ng musikang makalangit ng mga Gandharva ay umaalingawngaw sa lahat ng dako—larawan ng dangal na panghari at ligayang di-makamundo, na iginawad bilang bunga ng kabutihang nagawa.
वासुदेव उवाच
The verse highlights the visible signs of honor and delight that accompany merit: righteous conduct and accumulated puṇya are portrayed as yielding exalted states—symbolized by royal insignia (the white parasol) and celestial attendants (Apsarases and Gandharvas).
Vāsudeva describes a scene of exaltation: a figure is honored with a white parasol over his head, attended by Apsarases, while Gandharvas provide divine music—depicting a heavenly or highly glorified condition.