Sāma (Sāntva) and Dāna: The Brāhmaṇa’s Conciliatory Release from a Rākṣasa
आप शुद्धचित्त हैं, इसलिये आपके समागमसे मुझे यह महान् लाभ पहुँचा है। यह बात मैं समृद्धिशाली तपवाले महर्षिके समान बुद्धिसे बारंबार विचारकर प्रत्यक्ष देखता हूँ ।।
maitreya uvāca | āpa śuddhacittāḥ, tasmāt bhavatāṃ samāgamena mama ayaṃ mahān lābhaḥ prāptaḥ | etad ahaṃ samṛddhiśālinaḥ tapasaḥ mahārṣeḥ samānabuddhyā bāraṃbāraṃ vicārya pratyakṣaṃ paśyāmi || api no darśanād eva bhavato ’bhyudayo bhavet | manye bhavatprasādo ’yaṃ; tad dhi karma svabhāvataḥ ||
Sinabi ni Maitreya: “Dalisay ang iyong isipan; kaya sa pakikipagtagpo sa iyo ay nakamtan ko ang dakilang pakinabang. Pinagninilayan ko ito nang paulit-ulit sa matalas na pag-unawa ng isang maharishi na sagana sa tapa, at nakikita ko itong lantad na parang nasa harap ko. Tunay, sa mismong pagtanaw lamang sa iyo ay maaaring sumibol ang aming malaking kagalingan at pag-angat. Itinuturing ko ang pagdalo na ipinagkaloob mo bilang iyong malalim na biyaya; at maging ang mabuting bungang ito ay likás na nagaganap sa kapangyarihan ng iyong pagpapala.”
मैत्रेय उवाच
Association with the pure-minded and the grace (prasāda) of the virtuous are themselves sources of uplift (abhyudaya). The verse emphasizes humility and the ethical idea that good outcomes can arise naturally through contact with sanctity and benevolence.
Maitreya addresses a revered figure, expressing that merely meeting and receiving their audience is a great gain. He states that he has reflected on this repeatedly and sees directly that such darśana can bring welfare, attributing the resulting auspiciousness to the other’s grace.