Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 10
Sāma (Sāntva) and Dāna: The Brāhmaṇa’s Conciliatory Release from a Rākṣasa
यथा हि सुकृते क्षेत्र फलं विन्दति मानव: । एवं दत्त्वा श्रुववति फलं दाता समश्ञुते
yathā hi sukṛte kṣetre phalaṁ vindati mānavaḥ | evaṁ dattvā śrutavati phalaṁ dātā samaśnute ||
Kung paanong ang tao ay nakakamit ng ani kapag naghasik ng binhi sa bukiring maayos na naihanda, gayon din, sa pagbibigay ng handog sa isang marunong na Brahmana, ang nagbibigay ay tiyak na nakikibahagi sa bungang-merito na nalilikha. Itinuturo rito na ang halaga ng pagkakawanggawa ay hindi lamang nasa pagbibigay, kundi nasa pagiging karapat-dapat at karunungan ng tumatanggap, na siyang nagpapabunga sa handog sa diwa.
मैत्रेय उवाच
Educational Q&A
Charity yields its full spiritual ‘fruit’ when offered to a worthy, learned recipient—just as seed yields a harvest when sown in a well-prepared field. The donor then surely shares in the merit produced by that gift.
Maitreya is instructing about the principles of dāna (giving). He uses an agricultural analogy—prepared field and seed—to explain how giving to a śrutavat (learned) Brahmin becomes a reliable cause of beneficial results for the giver.