Dvaipāyana–Kīṭa Saṃvāda: Karmic Memory, Fear of Death, and Embodied Pleasure
पुत्रमांसोपमं जानन् खादते यो<विचक्षण: । मांसं मोहसमायुक्त: पुरुष: सो5धम: स्मृत:
putramāṃsopamaṃ jānan khādate yo ’vicakṣaṇaḥ | māṃsaṃ mohasamāyuktaḥ puruṣaḥ so ’dhamaḥ smṛtaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Ang nakaaalam na ang laman ay maihahambing sa laman ng sarili niyang anak, ngunit kumakain pa rin nito—siya’y walang pag-unawa. Ang taong, dahil sa pagkahumaling at kamangmangan, ay kumakain ng karne, ay itinatala bilang hamak at kapintasan.”
भीष्म उवाच
The verse condemns meat-eating as a product of moha (delusion) and lack of discernment, urging compassion by equating meat with the unimaginable act of eating one’s own child’s flesh.
In the Anuśāsana Parva’s instruction on dharma, Bhīṣma continues his ethical counsel, characterizing the meat-eater—despite knowing the moral implication—as ‘adhama’ (base), thereby reinforcing a norm of non-violence and purity of conduct.