Dvaipāyana–Kīṭa Saṃvāda: Karmic Memory, Fear of Death, and Embodied Pleasure
न भक्षयन्त्यतो मांसं तपोयुक्ता मनीषिण: । दोषांस्तु भक्षणे राजन् मांसस्येह निबोध मे
na bhakṣayanty ato māṁsaṁ tapoyuktā manīṣiṇaḥ | doṣāṁs tu bhakṣaṇe rājan māṁsasy eha nibodha me ||
Wika ni Bhīṣma: “Kaya nga, ang mga taong may pag-unawa na nakatuon sa pag-aayuno at disiplina ay hindi kumakain ng karne. O Hari, ngayo’y unawain mula sa akin ang mga kapintasang kaakibat ng pagkain ng karne sa mundong ito—makinig ka.”
भीष्म उवाच
Bhishma links spiritual discipline (tapas) and ethical discernment with abstaining from meat, and he frames meat-eating as carrying moral defects that he is about to enumerate.
In the Anushasana Parva’s instruction section, Bhishma addresses the king (Yudhishthira), transitioning into a detailed critique of meat consumption by announcing that he will explain its faults.