उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
बालसूर्यप्रतीकाशे विमाने हेमवर्चसि । वैदूर्यमुक्ताखचिते वीणामुरजनादिते
Aṅgirā uvāca: bāla-sūrya-pratīkāśe vimāne hema-varcasi | vaidūrya-muktā-khacite vīṇā-muraja-nādite ||
Wika ni Aṅgirā: “Ang sinumang tumutupad sa panatang pag-aayuno (anāśana-vrata) at saka isinusuko ang katawan ay nagkakamit ng dakilang gantimpala. Siya’y dinadala sa isang makalangit na vimāna—nagniningning na gaya ng araw sa umaga, kumikislap na ginto, pinalalamutian ng batong vaidūrya at mga perlas, umaalingawngaw sa tugtog ng vīṇā at tambol na muraja—naliliwanagan ng mga watawat at ilawan, at umuugong sa banal na tunog ng mga kampana; at doon, kasama ang libu-libong apsarā, tinatamasa niya ang ligaya ng langit.”
अंगियरा उवाच
The passage teaches that rigorous religious observance—specifically the vow of fasting culminating in relinquishing the body—is portrayed as generating extraordinary merit, rewarded with radiant, luxurious heavenly enjoyment. Ethically, it frames self-discipline and vow-keeping as powerful means to attain posthumous फल (phala), though the broader tradition also stresses that such acts must be aligned with dharma and right intention.
Sage Aṅgirā describes the फल (result) granted to a person who undertakes an anāśana-vrata and dies thereby: the person is carried in a splendid vimāna, shining like the morning sun, adorned with gems and pearls, filled with celestial music and bell-sounds, and accompanied by apsarases while enjoying divine pleasures.