उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
पताकादीपिकाकीर्णे दिव्यघण्टानिनादिते । स्त्रीसहस्रानुचरिते स नर: सुखमेधते
aṅgirā uvāca |
patākādīpikākīrṇe divyaghaṇṭāninādite |
strīsahasrānucarite sa naraḥ sukham edhate ||
Wika ni Aṅgirā: Sa sasakyang makalangit na yaon—napupuno ng mga watawat at ilawan, umaalingawngaw sa tunog ng mga banal na kampana, at sinusundan ng libu-libong kababaihang tagapaglingkod—ang gayong tao ay umuunlad sa ligaya. (Ito ang gantimpalang makalangit para sa nagsasagawa ng panatang pag-aayuno hanggang kamatayan, na iniiwan ang katawan sa pamamagitan ng matinding pagninilay at pagtitiis.)
अंगियरा उवाच
The verse presents a karmic-ethical claim: rigorous self-restraint culminating in relinquishing the body through a vowed fast (anāśana-vrata, as explained in the surrounding prose) is said to yield exalted heavenly enjoyment—symbolized by a radiant, ornamented, celebratory celestial setting.
Aṅgirā is describing the posthumous state of a practitioner of a severe vow: the person is envisioned as seated in a splendid celestial vehicle, surrounded by lights, banners, and divine sounds, attended by many women, and thereby ‘thriving in happiness’ as the fruit of the vow.