उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
श्रावणं नियतो मासमेकभक्तेन य: क्षिपेत् यत्र तत्राभिषेकेण युज्यते ज्ञातिवर्धन:
śrāvaṇaṁ niyato māsam ekabhaktena yaḥ kṣipet | yatra tatrābhiṣekeṇa yujyate jñātivardhanaḥ ||
Ang sinumang, na pinipigil ang isip at mga pandama, ay ginugugol ang buwan ng Śrāvaṇa na minsan lamang kumain sa maghapon—makakamit niya ang gantimpalang kasinghalaga ng pagligo sa maraming banal na tawiran, at magiging tagapagpalago ng kasaganaan at pagdami ng sariling mga kaanak.
अंगियरा उवाच
Disciplined observance—especially self-restraint of mind and senses and eating only once daily during the month of Śrāvaṇa—yields great religious merit comparable to extensive pilgrimage bathing, and it supports the flourishing of one’s family and kin.
Aṅgiras is describing the fruit (phala) of a specific monthly vow: spending Śrāvaṇa in regulated conduct with ekabhakta. The verse frames the practice as an accessible substitute for traveling to many tīrthas, emphasizing ethical self-control and social benefit (increase of one’s jñātis).