ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
दीक्षितश्न स राजापि क्षिप्रं नरकमाविशत् | सह तैर्याजकै: सर्वर्त्रद्यस्वमुपजीव्य तत्
dīkṣitaś ca sa rājāpi kṣipraṁ narakam āviśat | saha tair yājakaiḥ sarvair adyāsvam upajīvya tat ||
Wika ng Caṇḍāla: “Maging ang haring yaon, bagaman wasto nang naitalaga sa paghahandog, ay mabilis na nahulog sa impiyerno—kasama ang lahat ng mga paring nagsasagawa—sapagkat sila’y nabuhay sa (ginamit ang) ari-ariang kinuha nang di-makatarungan. Ipinahihiwatig nito na ang pakikibahagi sa ritwal ay hindi nakapaglilinis sa dungis ng nakaw na yaman; ang sinumang may kamalayang nakikinabang dito ay kabahagi rin sa bunga ng kasalanan.”
चाण्डाल उवाच
Ritual status (such as dīkṣā) does not override ethical wrongdoing: benefiting from stolen or unrighteously acquired wealth implicates both patron and priests, leading to karmic downfall.
The speaker states that an initiated king and the officiating priests quickly went to hell because they used/depended upon property that was not rightfully obtained, underscoring the danger of conducting or supporting sacrifice with tainted wealth.