Shloka 5
ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
चाण्डाल उवाच ब्राह्मणस्य गवां राजन् द्वियतीनां रज: पुरा । सोममुध्वंसयामास त॑ सोम॑ येडपिबन् द्विजा:
cāṇḍāla uvāca | brāhmaṇasya gavāṃ rājan dvijatīnāṃ rajaḥ purā | somam udhvaṃsayāmāsa tat somaṃ ye ’dapiban dvijāḥ ||
Sinabi ng Caṇḍāla: “O hari, noong unang panahon, may mga bakang pag-aari ng isang brāhmaṇa na inagaw at pinalayas palayo. Nang sila’y itinataboy, ang alikabok mula sa kanilang mga paa—na may halong mumunting patak ng gatas—ay bumagsak sa Soma at dinungisan ito. Ang mga dvija na uminom ng Somang iyon, at ang haring tumanggap ng dikṣā para sa handog na yaon, ay mabilis na nahulog sa impiyerno. Kasama ang mga paring nagsagawa ng ritwal, ang hari’y naging nakatali sa kaparusahan, sapagkat ang sakripisyong iyon ay pinagtibay ng yamang inagaw mula sa isang brāhmaṇa.”
चाण्डाल उवाच
Educational Q&A
A sacrifice does not become meritorious merely by correct ritual form; if it is supported by stolen or unrighteous wealth, it becomes tainted, and both patron and priests share the karmic consequence.
The Caṇḍāla recounts an earlier incident: cows belonging to a Brāhmaṇa were unlawfully taken; as they were driven away, dust from their hooves fell into the Soma and defiled it. Those who drank it—together with the initiated king and officiants connected with the rite—incurred grave downfall because the ritual was linked to the wrongdoing.