आदि पर्व, अध्याय 96 — काश्यकन्याहरणं, शाल्वसमागमः, अम्बावचनं च
Kāśī princesses taken; encounter with Śālva; Ambā’s declaration
दक्षाददितिरदितेविंवस्वान् विवस्वतो मनुर्मनो-रिला इलाया: पुरूरवा: पुरूरवस आयुरायुषो नहुषो नहुषाद ययाति:; ययाते्द्धे भारयें बभूवतु:
Dakṣād Aditir, Aditer Vivasvān; Vivasvato Manuḥ; Manoḥ Ilā; Ilāyāḥ Purūravāḥ; Purūravasaḥ Āyuḥ; Āyuṣo Nahuṣaḥ; Nahuṣād Yayātiḥ; Yayāter Iḍḍhe Bhāryāyāṃ babhūvatuḥ.
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Mula kay Dakṣa ay isinilang si Aditi; mula kay Aditi si Vivasvān (ang Araw); mula kay Vivasvān si Manu; mula kay Manu si Ilā; mula kay Ilā si Purūravā; mula kay Purūravā si Āyu; mula kay Āyu si Nahuṣa; mula kay Nahuṣa si Yayāti. At mula kay Yayāti, sa kanyang asawang si Iḍḍhā, ay isinilang ang mga anak na lalaki. Sa gayon, ang maharlikang angkan ay sinusundan sa maayos na pagkakasunod, na binibigyang-diin ang pagpapatuloy ng dharma sa bawat salinlahi.”
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores the importance of orderly lineage (vaṃśa) as a vehicle for sustaining dharma: rulers and progenitors are remembered not merely as names, but as links in a moral and social continuity that legitimizes kingship and tradition.
Vaiśampāyana is reciting a genealogical succession: Dakṣa → Aditi → Vivasvān → Manu → Ilā → Purūravā → Āyu → Nahuṣa → Yayāti, and then notes that Yayāti had offspring through his wife Iḍḍhā, continuing the royal line.