Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
सूर्याच्च कुन्तिकन्याया जज्ञे कर्णो महाबल: । सहजं कवचं बिश्रत् कुण्डलो द्योतितानन:
sūryācca kuntikanyāyā jajñe karṇo mahābalaḥ | sahajaṃ kavacaṃ bibhrat kuṇḍalo dyotitānanaḥ ||
Wika ni Dāśa: Mula sa Araw at kay Kuntī na dalaga ay isinilang si Karṇa, lalaking may dakilang lakas. Dumating siya sa daigdig na taglay na ang likás na baluting-katawan, at ang kanyang mukha’y nagniningning sa liwanag ng mga hikaw na kasabay niyang isinilang—tanda ng biyayang makalangit mula pa sa pagsilang.
दाश उवाच
The verse highlights how extraordinary endowments and social circumstances can diverge: Karṇa is divinely born and naturally protected, yet his later life will be shaped by secrecy, recognition, and ethical choices. It frames a recurring Mahābhārata concern—how destiny and personal conduct interact in forming dharma.
Daśa narrates Karṇa’s origin: Kuntī, while still a maiden, bears a son through Sūrya. The child is born with innate armor and shining earrings, signaling his divine paternity and exceptional power.