प्रभासे कृष्णार्जुनसमागमः तथा द्वारकाप्रवेशः | Kṛṣṇa–Arjuna Meeting at Prabhāsa and Entry into Dvārakā
द्रष्टकामस्य चात्यर्थ गतया पार्श्चतस्तया । अन्यदज्चितप्झाक्षं दक्षिणं नि:सृतं मुखम्,जब वह दक्षिण पार्श्ववी ओर गयी, तब उसे देखनेकी इच्छासे भगवान् शंकरके दक्षिणभागमें एक और मुख प्रकट हो गया, जो कमलसदृश नेत्रोंसे सुशोभित था
draṣṭukāmasya cātyarthaṃ gatayā pārśvatas tayā | anyad api citrapadma-akṣaṃ dakṣiṇaṃ niḥsṛtaṃ mukham ||
Wika ni Nārada: Nang dumaan siya nang napakalapit sa tagiliran ng Panginoon, sabik na masilayan Siya, lumitaw sa kanang panig ni Śaṅkara (Śiva) ang isa pang mukha—nagniningning, may mga matang tulad ng lotus—upang matupad ang hangarin niyang makita Siya.
नारद उवाच
The verse highlights divine responsiveness: sincere longing to behold the divine is met with grace. Ethically, it suggests that devotion and earnest intent—rather than force—invite revelation and fulfillment.
As the woman moves very close along Śaṅkara’s side, wishing to see him, an additional face manifests on his right side, described as lotus-eyed, enabling her to behold him.