समन्तपञ्चक-आख्यानम् तथा अक्षौहिणी-प्रमाणनिर्णयः
Samantapañcaka Narrative and the Measure of an Akṣauhiṇī
अहनी युयुधे द्वे तु कर्ण: परबलार्दन: । शल्यो<र्धदिवसं चैव गदायुद्धमत: परम्,शत्रुसेनाको पीड़ित करनेवाले वीरवर कर्णने दो दिन युद्ध किया और शल्यने आधे दिनतक। इसके पश्चात् (दुर्योधन और भीमसेनका परस्पर) गदायुद्ध आधे दिनतक होता रहा
ahanī yuyudhe dve tu karṇaḥ parabala-ardanaḥ | śalyo 'rdha-divasaṃ caiva gadā-yuddham ataḥ param ||
Si Karṇa, ang makapangyarihang dumudurog sa lakas ng kaaway, ay lumaban nang dalawang buong araw; si Śalya ay lumaban nang kalahating araw. Pagkaraan, naganap ang sukdulang labanan ng pamalo—si Duryodhana at si Bhīmasena ang nagharap—na tumagal pa nang kalahating araw. Ipinakikita ng sipi ang walang-humpay na pag-igting ng digmaan at ang madilim na pagtitiis ng mga mandirigma, habang patong-patong ang bigat na moral ng karahasan.
राम उवाच
The verse highlights the intensity and endurance of martial duty, while implicitly pointing to the moral gravity of prolonged violence: heroic prowess can be celebrated, yet the narrative context reminds the reader that such contests arise from adharma-driven rivalry and culminate in devastating outcomes.
It summarizes successive phases of fighting: Karṇa battles for two days, Śalya for half a day, and then the climactic mace-fight occurs between Duryodhana and Bhīmasena, lasting half a day.