Shloka 147
समन्तपञ्चक-आख्यानम् तथा अक्षौहिणी-प्रमाणनिर्णयः
Samantapañcaka Narrative and the Measure of an Akṣauhiṇī
कर्णप्रोत्साहनाच्चैव धार्तराष्ट्रस्य दुर्मते: । वनस्थान् पाण्डवान् हन्तुं मन्त्रों दुर्योधनस्य च,महर्षि धौम्यके उपदेशसे उन्हें सूर्यभगवान्की कृपा प्राप्त हुई और अक्षय अन्नका पात्र मिला। उधर विदुरजी धृतराष्ट्रको हितकारी उपदेश कर रहे थे, परंतु धृतराष्ट्रने उनका परित्याग कर दिया। धुृतराष्ट्रके परित्यागपर विदुरजी पाण्डवोंके पास चले गये और फिर धृतराष्ट्रका आदेश प्राप्त होनेपर उनके पास लौट आये। धुृतराष्ट्रनन्दन दुर्मति दुर्योधनने कर्णके प्रोत्साहनसे वनवासी पाण्डवोंको मार डालनेका विचार किया
karṇaprotsāhanāccaiva dhārtarāṣṭrasya durmateḥ | vanasthān pāṇḍavān hantuṃ mantro duryodhanasya ca ||
Sa udyok ni Karṇa, si Duryodhana—ang masamang-isip na anak ni Dhṛtarāṣṭra—ay bumuo ng lihim na balak upang patayin ang mga Pāṇḍava habang sila’y naninirahan sa gubat. Ipinakikita ng talatang ito kung paanong ang masamang payo at inggit ay maaaring tumigas tungo sa layuning kriminal, at pasimulan ang adharma laban sa mga taong dati nang nagdurusa sa pagkatapon.
राम उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unethical encouragement (protsāhana) and distorted judgment (durmati) can turn resentment into a deliberate plan of violence. It warns that accepting harmful counsel accelerates adharma and deepens moral downfall.
Duryodhana, influenced by Karṇa, devises a scheme to kill the Pāṇḍavas during their forest life. It signals escalating hostility even after the Pāṇḍavas have been driven into exile.