Shloka 124
समन्तपञ्चक-आख्यानम् तथा अक्षौहिणी-प्रमाणनिर्णयः
Samantapañcaka Narrative and the Measure of an Akṣauhiṇī
शापाद् ग्राहत्वमापन्ना ब्राह्मणस्य तपस्विन: । प्रभासतीर्थे पार्थेन कृष्णस्य च समागम:,इसके बाद अर्जुनने पवित्र तीर्थोकी यात्रा की है। इसी समय चित्रांगदाके गर्भसे बभ्रुवाहनका जन्म हुआ है और इसी यात्रामें उन्होंने पाँच शुभ अप्सराओंको मुक्तिदान किया, जो एक तपस्वी ब्राह्मणके शापसे ग्राह हो गयी थीं। फिर प्रभासतीर्थमें श्रीकृष्ण और अर्जुनके मिलनका वर्णन है
śāpād grāhatvam āpannā brāhmaṇasya tapasvinaḥ | prabhāsatīrthe pārthena kṛṣṇasya ca samāgamaḥ |
Dahil sa sumpa ng isang mapag-asetang brāhmaṇa, sila’y nahulog sa kalagayang maging mga buwaya. Pagkaraan, sa sagradong tīrtha ng Prabhāsa, isinasalaysay ang pagtatagpo ni Kṛṣṇa at ni Pārtha (Arjuna). Ang bahaging ito’y nagsisilbing tulay ng salaysay: inaalala nito ang lakas-moral ng salita ng asetiko (ang sumpang nagbubuklod), at itinatampok ang katapat na kapangyarihan ng matuwid na pagtatagpo at paglalakbay-panrelihiyon, na nag-aalis ng pasanin at muling nagpapatibay ng mga alyansa.
राम उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical potency attributed to tapas and truthful speech: a brāhmaṇa’s curse can bind beings into suffering states, implying that actions and words carry lasting moral consequences. It also gestures toward restoration through dharmic movement—pilgrimage and right association—culminating in the auspicious meeting of Kṛṣṇa and Arjuna.
It summarizes prior events (beings turned into crocodiles due to an ascetic brāhmaṇa’s curse) and then transitions to the episode at Prabhāsa-tīrtha, where Kṛṣṇa and Arjuna meet—an important reconnection within the broader storyline.