Bhīṣma’s Counsel on Reconciliation and Partition (भीष्मोपदेशः—संधि-राज्यविभागविचारः)
अनुज्ञातास्तु ते सर्वे कृष्णेनामिततेजसा । आसजनेषु महार्लेंषु निषेदुर्द्धिपदां वरा:,फिर अमित-तेजस्वी व्यासजीकी आज्ञा पाकर वे सभी नरश्रेष्ठ बहुमूल्य आसनोंपर बैठे
anujñātās tu te sarve kṛṣṇenāmitatejasā | āsaneṣu mahārheṣu niṣedur dvipadāṃ varāḥ ||
Nang pahintulutan sila ni Kṛṣṇa na may di-masukat na ningning, ang lahat ng mararangal na lalaki—ang pinakamainam sa mga tao—ay umupo sa mga upuang mahalaga. Ipinakikita ng tagpong ito ang wastong pag-uugali: kahit ang pinakadakila ay umuupo lamang matapos pahintulutan, bilang paggalang sa kaayusan, pagtanggap sa panauhin, at pagpipigil.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights dharmic decorum: even eminent persons wait for proper permission before taking honored seats, reflecting humility, respect for the host, and orderly conduct.
After Kṛṣṇa grants leave, the assembled distinguished men take their places on valuable seats, marking the formal settling of the gathering in a manner consistent with protocol.