Ādi Parva, Adhyāya 115 — Mādri’s request; invocation of the Aśvins; birth and naming of the Pāṇḍavas
समानीय बहून् विप्रान् भीष्मं विदुरमेव च । अन््यांश्व सुह्ृदो राजन् कुरून् सर्वास्तथैव च,बड़े जोरकी आँधी चलने लगी। सम्पूर्ण दिशाओंमें दाह-सा होने लगा। राजन्! तब राजा धुृतराष्ट्र भयभीत-से हो उठे और बहुत-से ब्राह्मणोंको, भीष्मजी और विदुरजीको, दूसरे-दूसरे सुहृदों तथा समस्त कुरुवंशियोंको अपने समीप बुलवाकर उनसे इस प्रकार बोले --
samānīya bahūn viprān bhīṣmaṁ viduram eva ca | anyāṁś ca suhṛdo rājan kurūn sarvāṁs tathaiva ca ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: O hari, ipinatawag niya ang maraming brāhmaṇa, pati sina Bhīṣma at Vidura, at gayundin ang iba pang mga kaibigang may mabuting hangarin at ang lahat ng Kurus (upang lumapit at magtipon). Sa likuran ng mga masamang palatandaan, ang hari—yugyog ng takot—ay naghanda nang magsalita, humihingi ng payo at sandigan sa mga taong nakatali sa kanya ng tungkulin, pagkakamag-anak, at mabuting kalooban.
वैशम्पायन उवाच
When danger or moral crisis approaches, a ruler should seek counsel from the wise (brāhmaṇas, elders like Bhīṣma, and discerning advisors like Vidura). The verse highlights responsible kingship: gathering those committed to dharma and the common good rather than acting from fear alone.
Amid foreboding circumstances, Dhṛtarāṣṭra calls together brāhmaṇas, Bhīṣma, Vidura, other well-wishers, and the Kurus. The assembly sets the stage for the king’s anxious inquiry and the counsel that follows.