Ādi Parva, Adhyāya 113 — Maryādā-sthāpana (Śvetaketu’s Boundary) and the Niyoga Deliberation of Pāṇḍu and Kuntī
तेन ते निर्जिता: सर्वे पृथिव्यां सर्वपार्थिवा: । तमेकं मेनिरे शूरं देवेष्विव पुरंदरम्,पाण्डुके द्वारा परास्त हुए समस्त भूपालगण देवताओंमें इन्द्रकी भाँति इस पृथ्वीपर सब मनुष्योंमें एकमात्र उन्हींको शूरवीर मानने लगे
tena te nirjitāḥ sarve pṛthivyāṃ sarvapārthivāḥ | tam ekaṃ menire śūraṃ deveṣv iva purandaram ||
Wika ni Vaiśampāyana: “Sa pamamagitan niya, ang lahat ng mga hari sa lupa ay napasuko. Pagkaraan, siya lamang ang itinuring nilang tunay na bayani sa mga tao sa daigdig—gaya ng pagkilala sa mga diyos kay Indra bilang pangunahing kampeon.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how public recognition of heroism and authority often follows decisive victory: when a leader subdues rival kings, society tends to elevate him as the singular exemplar of valor—mirroring Indra’s preeminence among the gods.
Vaiśampāyana narrates that a single warrior has defeated all the kings on earth; as a result, those rulers come to regard him alone as the foremost hero, likening him to Indra (Purandara) among the deities.