अध्याय 91: अरिष्ट-लक्षण, मृत्यु-संस्कार, पाशुपत-धारणा तथा ओङ्कार-उपासना
यस्तु प्रावरणं शुक्लं स्वकं पश्यति मानवः कृष्णं रक्तमपि स्वप्ने तस्य मृत्युरुपस्थितः
yastu prāvaraṇaṃ śuklaṃ svakaṃ paśyati mānavaḥ kṛṣṇaṃ raktamapi svapne tasya mṛtyurupasthitaḥ
Kung makita ng isang tao ang sarili niyang kasuotan na puti, ngunit sa iisang panaginip ay magmukhang itim o pulang-dugo, kung gayon ang kamatayan ay lumalapit na sa kanya. Ang pangitaing ito ay isang nimitta (palatandaan), na nagpapahiwatig na niluluwagan ni Kāla ang pāśa (gapós), hanggang ang paśu (kaluluwang may katawan) ay lumingon kay Pati—Śiva—bilang kanlungan.
Suta Goswami
It frames death as a predictable shift of karma and Kāla; in Linga worship the response is to take refuge in Pati (Śiva) through japa, abhiṣeka, and remembrance, transforming fear into surrender.
By implying that while Kāla and mṛtyu approach the pashu, ultimate refuge lies in Pati—Śiva, who transcends time and can sever pasha (bondage) through grace.
Nimitta-based correction: after inauspicious dreams, one should intensify Śiva-smaraṇa, Rudra-japa and Linga-abhiṣeka, aligning the mind in Pāśupata restraint to face Kāla with steadiness.