शिवार्चनविधिः — देवतानां पाशुपतव्रतप्राप्तिः तथा पशुपाशविमोक्षणम् (अध्याय ८०)
क्वचिदशेषसुरद्रुमसंकुलं कुरबकैः प्रियकैस्तिलकैस् तथा बहुकदम्बतमाललतावृतं गिरिवरं शिखरैर्विविधैस् तथा
kvacidaśeṣasuradrumasaṃkulaṃ kurabakaiḥ priyakaistilakais tathā bahukadambatamālalatāvṛtaṃ girivaraṃ śikharairvividhais tathā
Sa ilang dako, ang dakilang bundok na iyon ay siksik sa lahat ng uri ng banal na punongkahoy—pinalamutian ng mga bulaklak na kurabaka, priyaka, at tilaka. Sa iba naman, nababalutan ito ng maraming baging na kadamba at tamāla, at tumataas sa mga tuktok na sari-saring anyo. Ang banal na tanawing ito’y karapat-dapat sa pagdalo ni Śiva—ang Pati—kung saan ang mga kaluluwang paśu ay sumasapit sa kapayapaan at ang mga tali ng paśa ay unti-unting lumuluwag sa pamamagitan ng sagradong pagtanaw at pag-alaala.
Suta Goswami
It frames the kshetra (sacred setting) as inherently Shiva-saturated—an auspicious environment where devotion, purity, and remembrance support Linga-puja and inner steadiness.
By portraying a divinely ordered, life-giving landscape, it implies Shiva as Pati—the sustaining Lord whose presence sanctifies space and supports the pashu’s movement toward release from pasha.
Pilgrimage and sacred-darshana (kshetra-sevana) are implied—approaching such Shiva-kshetras for japa, dhyana, and Linga-puja, aligning the mind toward Pashupata discipline.