Adhyaya 8: Yogasthanas, Ashtanga Yoga, Pranayama-Siddhi, and Shiva-Dhyana leading to Samadhi
त्यागेनैवामृतत्वं हि श्रुतिस्मृतिविदां वराः कर्मणा प्रजया नास्ति द्रव्येण द्विजसत्तमाः
tyāgenaivāmṛtatvaṃ hi śrutismṛtividāṃ varāḥ karmaṇā prajayā nāsti dravyeṇa dvijasattamāḥ
O pinakamainam sa mga nakaaalam ng Śruti at Smṛti, O pinakadakila sa mga dwija—ang kawalang-kamatayan ay nakakamtan lamang sa pamamagitan ng pagtalikod at pag-aalay ng pagkapit (tyāga). Hindi ito nakukuha sa ritwal na gawa (karma), hindi sa supling, at hindi sa yaman. Ang pagtalikod lamang ang nagpapaluwag sa pāśa (pagkagapos) ng paśu (kaluluwa), at inihaharap ito kay Pati—kay Śiva—na nagbibigay ng paglaya.
Suta Goswami (narrating the teaching as part of the Linga Purana discourse)
It frames Linga worship as an inner turning toward Śiva (Pati) through tyāga—offering up possessiveness and ego—rather than relying on external merit from wealth, progeny, or mere ritual performance.
Śiva-tattva is implied as the giver of amṛtatva (moksha): when the paśu renounces attachment, the pāśa weakens, and the soul becomes fit for Śiva’s grace, which alone culminates in liberation.
The verse highlights tyāga/vairāgya as the essential discipline aligned with Pāśupata-oriented yoga: inner renunciation that supports true puja and leads beyond karma to moksha.