Adhyaya 8: Yogasthanas, Ashtanga Yoga, Pranayama-Siddhi, and Shiva-Dhyana leading to Samadhi
तस्मात्त्यागः सदा कार्यस् त्व् अमृतत्वाय योगिना अविरक्तो यतो मर्त्यो नानायोनिषु वर्तते
tasmāttyāgaḥ sadā kāryas tv amṛtatvāya yoginā avirakto yato martyo nānāyoniṣu vartate
Kaya ang yogin ay dapat laging magsanay ng tyāga (pagbitaw/pagtalikod) upang makamtan ang kawalang-kamatayan. Sapagkat ang mortal na walang virāga ay patuloy na gumagala sa maraming sinapupunan—bilang paśu na nakagapos sa mga pāśa ng pagkapit—hanggang sa humarap siya sa Pati, si Śiva.
Suta Goswami (narrating the Linga Purana teaching to the sages of Naimisharanya)
It frames true Linga-devotion as inner tyāga: offering attachment into Śiva (Pati). Without dispassion, external worship alone does not cut the pāśas that keep the paśu cycling through births.
Śiva is implied as Amṛta (deathless reality) and Pati—the liberating Lord. Turning toward Him through renunciation leads beyond mortality and saṁsāra.
Vairāgya-based yoga (tyāga as a constant discipline) is emphasized—core to a Pāśupata orientation where detachment weakens bondage and supports steady Śiva-anusandhāna (contemplation of Śiva).