Adhyaya 8: Yogasthanas, Ashtanga Yoga, Pranayama-Siddhi, and Shiva-Dhyana leading to Samadhi
तस्माद्विरागः कर्तव्यो मनोवाक्कायकर्मणा ऋतौ ऋतौ निवृत्तिस्तु ब्रह्मचर्यमिति स्मृतम्
tasmādvirāgaḥ kartavyo manovākkāyakarmaṇā ṛtau ṛtau nivṛttistu brahmacaryamiti smṛtam
Kaya nga, linangin ang virāga (paglayo sa pagnanasa) sa pamamagitan ng gawa ng isip, salita, at katawan. At ang pag-iwas sa bawat panahon—ang pana-panahong pagpipigil sa pagnanasa ng laman—ay inaalala bilang brahmacarya. Sa ganitong pagpipigil, ang paśu ay lumuluwag sa pāśa at nagiging karapat-dapat sa biyaya ni Pati, si Śiva.
Suta Goswami (narrating the teaching tradition to the sages at Naimisharanya)
It teaches that true eligibility for Linga-puja is inner purity—detachment and disciplined conduct of mind, speech, and body—so worship becomes a means to loosen pāśa (bondage) and receive Śiva’s grace.
Śiva-tattva is implied as Pati, the liberating Lord: when the paśu practices restraint and vairāgya, the soul becomes fit for Śiva’s anugraha (grace) that ends bondage.
It highlights Pāśupata-oriented self-discipline: cultivating virāga through manas-vāk-kāya and observing brahmacarya as periodic abstinence (ṛtau ṛtau nivṛtti).