Adhyaya 72 — Puradāha: Rudra’s Cosmic Chariot, Pāśupata-Vrata, and Brahmā’s Shiva-Stuti
एकं स्थूलं सूक्ष्ममेकं सुसूक्ष्मं मूर्तामूर्तं मूर्तमेकं ह्यमूर्तम् एकं दृष्टं वाङ्मयं चैकमीशं ध्येयं चैकं तत्त्वमत्राद्भुतं ते
ekaṃ sthūlaṃ sūkṣmamekaṃ susūkṣmaṃ mūrtāmūrtaṃ mūrtamekaṃ hyamūrtam ekaṃ dṛṣṭaṃ vāṅmayaṃ caikamīśaṃ dhyeyaṃ caikaṃ tattvamatrādbhutaṃ te
Iisa lamang ang Magaspang, iisa lamang ang Maselan, at iisa lamang ang Pinakamaselan. Iisa lamang ang may anyo at walang anyo—iisa ang nahahayag bilang anyo, at ang iisang iyon din ay walang anyo. Iisa ang nakikita nang tuwiran; iisa rin ang nakikilala sa pamamagitan ng banal na pananalita. Ang iisang Panginoon na iyon ang dapat pagnilayan. Ang iisang tattva na ito ay kagila-gilalas—ito ang itinuturo sa iyo.
Suta Goswami (narrating the Linga Purana’s teaching on Shiva-tattva to the sages of Naimisharanya)
It establishes the Linga as the sign of the One Lord who is simultaneously manifest (mūrta) and unmanifest (amūrta), making Linga-puja a bridge between visible worship and the realization of the formless Shiva-tattva.
Shiva is presented as the single Pati who pervades all levels—gross, subtle, and supremely subtle—knowable both by direct experience (dṛṣṭa) and through Vedic/mantric revelation (vāṅmaya), and therefore the supreme object of dhyāna.
The verse highlights dhyāna (meditation) on the One Īśa: in practice, Pashupata-oriented sadhana pairs mantra-based contemplation (vāṅmaya) with inward realization of the formless within the formed symbol (Linga).