एकार्णव-सृष्टिक्रमः, ब्रह्म-विष्णु-परस्परप्रवेशः, शिवस्य आगमनं च
एवं तत्र शयानेन विष्णुना प्रभविष्णुना आत्मारामेण क्रीडार्थं लीलयाक्लिष्टकर्मणा
evaṃ tatra śayānena viṣṇunā prabhaviṣṇunā ātmārāmeṇa krīḍārthaṃ līlayākliṣṭakarmaṇā
Kaya nga, doon sa mga tubig ng kosmos, si Viṣṇu—makapangyarihan sa pagpapamalas—ay nakahimlay sa pamamahinga. Nalulugod Siya sa Sarili at ganap sa Kanyang sarili; para lamang sa līlā Niya iniluluwal ang pagkilos, walang pagod at walang dungis ng karma. Sa pagkaunawang Śaiva, ang ganitong walang-hirap na pamamahala ay sa Pati (Śiva) lamang, samantalang ang mga paśu ay kumikilos sa ilalim ng gapos na pāśa.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It frames creation as līlā (divine play) performed without karmic bondage, preparing the theology in which the Linga signifies the transcendent Lord (Pati) whose action is pure and unstained—worthy of worship beyond worldly causality.
Though naming Vishnu, it highlights traits Shaiva Siddhanta attributes to the Supreme Lord: self-sufficiency (ātmārāma) and action free from binding karma (akliṣṭa-karma). This differentiates Pati from paśu, whose actions are conditioned by pāśa.
The key yogic takeaway is niṣkāma, non-binding action—cultivating worship and discipline that reduce pāśa (bondage), aligning the practitioner (paśu) toward the Lord’s effortless purity symbolized by the Linga.