Adhyaya 11

Verse 1

ऋषय ऊचुः कथं वै दृष्टवान्ब्रह्मा सद्योजातं महेश्वरम् वामदेवं महात्मानं पुराणपुरुषोत्तमम्

Nagsalita ang mga rishi: “Paano nga ba nasilayan ni Brahmā si Maheśvara bilang Sadyojāta, at ang dakilang-loob na Vāmadeva—ang Sinaunang Kataas-taasang Persona, ang pinakamataas sa mga walang-hanggang Puruṣa?”

Verse 2

अघोरं च तथेशानं यथावद्वक्तुमर्हसि सूत उवाच एकोनत्रिंशकः कल्पो विज्ञेयः श्वेतलोहितः

“Ang Aghora at gayundin ang Īśāna—ipaliwanag mo nang wasto, ayon sa nararapat.” Sabi ni Sūta: “Alamin na ang Kalpa ay ang ika-dalawampu’t siyam, na kilala bilang Śveta-lohita.”

Verse 3

तस्मिंस्तत्परमं ध्यानं ध्यायतो ब्रह्मणस्तदा उत्पन्नस्तु शिखायुक्तः कुमारः श्वेतलोहितः

Noong si Brahmā ay lubos na nalubog sa kataas-taasang pagninilay, mula sa gayong dakilang dhyāna ay sumilang ang isang kabataang nilalang—si Śvetalohita—na may tuktok na buhol ng buhok, bunga agad ng pinakamataas na pagninilay.

Verse 4

तं दृष्ट्वा पुरुषं श्रीमान् ब्रह्मा वै विश्वतोमुखः हृदि कृत्वा महात्मानं ब्रह्मरूपिणमीश्वरम्

Nang makita ang Kataas-taasang Persona, ang maringal na Brahmā—na nakaharap sa lahat ng dako—ay iningatan sa kanyang puso ang dakilang-loob na Panginoon, si Īśvara, na nagpapakita bilang mismong Brahman.

Verse 5

सद्योजातं ततो ब्रह्मा ध्यानयोगपरो ऽभवत् ध्यानयोगात्परं ज्ञात्वा ववन्दे देवमीश्वरम्

Pagkaraan, si Brahmā, sa anyong Sadyojāta, ay lubos na nagtuon sa yoga ng pagninilay. Sa pamamagitan ng dhyāna-yoga, nakilala niya ang Kataas-taasang lampas sa lahat; kaya siya’y yumukod at sumamba sa Banal na Panginoon, si Īśvara (Śiva)—ang Pati na humihigit sa pāśa at nag-aangat sa mga kaluluwang paśu.

Verse 6

सद्योजातं ततो ब्रह्म ब्रह्म वै समचिन्तयत् ततो ऽस्य पार्श्वतः श्वेताः प्रादुर्भूता महायशाः

Pagkaraan, si Brahmā—na bagong nahayag—ay nagmuni-muni sa Brahman, ang Kataas-taasang Katotohanan. Mula sa kanyang mga tagiliran ay lumitaw ang mga nilalang na maputi at maningning, dakila ang karangalan.

Verse 7

सुनन्दो नन्दनश्चैव विश्वनन्दोपनन्दनौ शिष्यास्ते वै महात्मानो यैस्तद्ब्रह्म सदावृतम्

Sina Sunanda, Nandana, Viśvananda, at Upanandana—sila nga ang mga dakilang kaluluwang alagad; sa pamamagitan nila, ang Brahman na iyon (kaalamang nagbubunyag kay Śiva) ay laging iningatan at pinangalagaan.

Verse 8

तस्याग्रे श्वेतवर्णाभः श्वेतो नाम महामुनिः विजज्ञे ऽथ महातेजास् तस्माज्जज्ञे हरस्त्वसौ

Mula sa kanya, unang lumitaw ang dakilang pantas na si Śveta, na kumikislap sa puting ningning. Mula sa makapangyarihang liwanag na iyon, isinilang si Hara (Śiva—ang Panginoong nag-aalis ng gapos).

Verse 9

तत्र ते मुनयः सर्वे सद्योजातं महेश्वरम् प्रपन्नाः परया भक्त्या गृणन्तो ब्रह्म शाश्वतम्

Doon, ang lahat ng mga pantas ay sumilong kay Mahādeva bilang Sadyojāta; sa sukdulang bhakti, inawit nila ang papuri sa Walang-hanggang Brahman—si Śiva, ang Pati na lampas sa lahat ng pagbabago.

Verse 10

तस्माद्विश्वेश्वरं देवं ये प्रपद्यन्ति वै द्विजाः प्राणायामपरा भूत्वा ब्रह्मतत्परमानसाः

Kaya nga, ang mga dvija na sumisilong sa Panginoong Viśveśvara—Diyos ng sansinukob—na nagiging masigasig sa prāṇāyāma at itinatatag ang isip sa Kataas-taasang Brahman, ay tumutungo kay Pati (Śiva) bilang tiyak na paraan upang lumuwag ang pāśa, ang gapos na bumibigkis sa pashu, ang indibidwal na kaluluwa.

Verse 11

ते सर्वे पापनिर्मुक्ता विमला ब्रह्मवर्चसः विष्णुलोकमतिक्रम्य रुद्रलोकं व्रजन्ति ते

Silang lahat ay napalaya sa kasalanan, walang dungis at nagniningning sa ningning ng brahman; nilalampasan pa ang kaharian ni Viṣṇu at tumutungo sa daigdig ni Rudra—nakakamit ang kalagayan ng Pati (Śiva) sa pagluwag ng pāśa na gumagapos sa paśu.