Adhyaya 6

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे पञ्चमो ऽध्यायः श्रीकूर्म उवाच आसीदेकार्णवं घोरमविभागं तमोमयम् / शान्तवातादिकं सर्वं न प्रज्ञायत किञ्चन

Ganito, sa Śrī Kūrma Purāṇa, sa kalipunang anim na libong śloka, sa Unang Bahagi (Pūrva-bhāga)—(wakas ng naunang kabanata). Wika ni Śrī Kūrma: “May iisang karagatan na kakila-kilabot, di nahahati, at puspos ng dilim. Lahat ay payapa—ang hangin at iba pa; wala ni anuman ang matukoy.”

Verse 2

एकार्णवे तदा तस्मिन् नष्टे स्थावरजङ्गमे / तदा समभवद् ब्रह्मा सहस्त्राक्षः सहस्त्रपात्

Nang ang iisang karagatang iyon na lamang ang natira at napuksa na ang lahat—maging di-gumagalaw at gumagalaw—noon sumilang si Brahmā, na may sanlibong mata at sanlibong paa.

Verse 3

सहस्त्रशीर्षा पुरुषो रुक्मवर्णस्त्वतीन्द्रियः / ब्रह्मा नारायणाख्यस्तु सुष्वाप सलिले तदा

Ang Kataas-taasang Purusha—may sanlibong ulo, kulay gintong maningning, at lampas sa mga pandama—siya ring si Brahmā na tinatawag na Nārāyaṇa; noon ay nahimlay Siya sa yoga-nidrā sa ibabaw ng mga tubig ng sansinukob.

Verse 4

इमं चोदाहरन्त्यत्र श्लोकं नारायणं प्रति / ब्रह्मस्वरूपिणं देवं जगतः प्रभवाप्ययम्

Dito rin ay binibigkas ang isang śloka na iniaalay kay Nārāyaṇa: “Ang Deva na ang anyo mismo ay Brahman—Siya ang pinagmulan at ang pagkalusaw ng sansinukob.”

Verse 5

आपो नारा इति प्रोक्ता नाम्ना पूर्वमिति श्रुतिः / अयनं तस्य ता यस्मात् तेन नारायणः स्मृतः

Ayon sa Śruti (pahayag ng Veda), ang mga tubig (āpaḥ) noong unang panahon ay tinawag na “nārā”. Yamang ang mga tubig na iyon ang Kanyang pahingahan at tahanan (ayana), kaya Siya ay inaalala bilang Nārāyaṇa.

Verse 6

तुल्यं युगसहस्त्रस्य नैशं कालमुपास्य सः / शर्वर्यन्ते प्रकुरुते ब्रह्मत्वं सर्गकारणात्

Matapos lampasan ang panahong panggabi na kasinghaba ng sanlibong yuga, sa wakas ng gabing kosmiko ay muli Niyang tinatanggap ang kalagayan bilang Brahmā, bilang kasangkapan at sanhi ng paglikha.

Verse 7

ततस्तु सलिले तस्मिन् विज्ञायान्तर्गतां महीम् / अनुमानात् तदुद्धारं कर्तुकामः प्रजापतिः

Pagkaraan, sa mga tubig na iyon, nang matanto Niyang ang Daigdig ay lumubog sa kalooban nito, si Prajāpati—sa pamamagitan ng mapagnilay na pag-unawa—ay nagpasyang iligtas at iahon siya.

Verse 8

जलक्रीडासु रुचिरं वाराहं रुपमास्थितः / अधृष्यं मनसाप्यन्यैर्वाङ्मयं ब्रह्मसंज्ञितम्

Habang naglalaro sa mga tubig, tinanggap Niya ang marikit na anyo ni Varāha (ang Baboy-Damo); gayunman Siya’y di-malalapitan, kahit ng isip ng iba—Siya ang Brahman, ang Ganap na Salita-na-nagkatawang-tao (Vāc).

Verse 9

पृथिव्युद्धरणार्थाय प्रविश्य च रसातलम् / दंष्ट्रयाभ्युज्जहारैनामात्माधारो धराधरः

Upang iahon ang Daigdig, pumasok Siya sa Rasātala; at sa pamamagitan ng Kanyang pangil ay iniahon Niya siya—Siya ang sariling-sandigan ng lahat, ang tagapasan at tagapag-angat ng sanlibutan.

Verse 10

दृष्ट्वा दंष्ट्राग्रविन्यस्तां पृथिवीं प्रथितपौरुषम् / अस्तुवञ्जनलोकस्थाः सिद्धा ब्रह्मर्षयो हरिम्

Nang makita nilang ang Daigdig ay nakapatong sa dulo ng Kanyang pangil—Siya na bantog sa dakilang kabayanihan—ang mga Siddha at mga Brahmarṣi na nasa Jana-loka ay nagpuri kay Hari.

Verse 11

ऋषय ऊचुः नमस्ते देवदेवाय ब्रह्मणे परमेष्ठिने / पुरुषाय पुराणाय शाश्वताय जयाय च

Wika ng mga rishi: “Pagpupugay sa Iyo, Diyos ng mga diyos—Brahman, ang Kataas-taasang Panginoon; pagpupugay sa Iyo, ang sinaunang Purusha, ang Matanda sa lahat, ang Walang-hanggang Umiiral; at pagpupugay sa Iyo bilang mismong Tagumpay.”

Verse 12

नमः स्वयंभुवे तुभ्यं स्त्रष्ट्रे सर्वार्थवेदिने / नमो हिरण्यगर्भाय वेधसे परमात्मने

Pagpupugay sa Iyo, ang Sariling-Isinilang (Svayambhu), ang Manlilikha, ang Nakaaalam ng bawat layon at kahulugan. Pagpupugay kay Hiraṇyagarbha; pagpupugay kay Vedhas, ang Tagapag-ayos; pagpupugay sa Paramātman, ang Kataas-taasang Sarili.

Verse 13

नमस्ते वासुदेवाय विष्णवे विश्वयोनये / नारायणाय देवाय देवानां हितकारिणे

Pagpupugay kay Vāsudeva—Viṣṇu, sinapupunan at pinagmulan ng sansinukob; pagpupugay kay Nārāyaṇa, ang maningning na Panginoon, ang tagapagkalinga at tagapagpala sa mga deva.

Verse 14

नमो ऽस्तु ते चतुर्वक्त्रे शार्ङ्गचक्रासिधारिणे / सर्वभूतात्मभूताय कूटस्थाय नमो नमः

Pagpupugay sa Iyo, ang Apat-ang-Mukha, tagapagdala ng busog na Śārṅga, ng diskong-likha, at ng tabak. Muli’t muli akong yumuyuko sa Iyo—Ikaw ang Sarili sa kalooban ng lahat ng nilalang, ang di-nagbabago, ang Kūṭastha na matatag na saligan ng lahat.

Verse 15

नमो वेदरहस्याय नमस्ते वेदयोनये / नमो बुद्धाय शुद्धाय नमस्ते ज्ञानरूपिणे

Pagpupugay sa Iyo, ang lihim na diwa ng mga Veda; pagpupugay sa Iyo, ang sinapupunan at pinagmulan ng Veda. Pagpupugay sa Iyo, ang Nagising (Buddha), ang Dalisay; pagpupugay sa Iyo na ang anyo mismo ay Kaalaman.

Verse 16

नमो ऽस्त्वानन्दरूपाय साक्षिणे जगतां नमः / अनन्तायाप्रमेयाय कार्याय करणाय च

Pagpupugay sa Iyo na ang likas ay Ananda, ang banal na kaligayahan; pagpupugay sa Iyo, Saksi ng lahat ng daigdig. Pagpupugay sa Walang-Hanggan at Di-masukat—Ikaw ang bunga at Ikaw rin ang sanhi.

Verse 17

नमस्ते पञ्चबूताय पञ्चभूतात्मने नमः / नमो मूलप्रकृतये मायारूपाय ते नमः

Pagpupugay sa Iyo na siyang limang dakilang elemento; pagpupugay sa Iyo na siyang panloob na Atman ng limang elementong iyon. Pagpupugay sa Iyo bilang Mūla-Prakṛti, ang Ugat na Kalikasan; pagpupugay sa Iyo na ang anyo ay Māyā.

Verse 18

नमो ऽस्तु ते वराहाय नमस्ते मत्स्यरूपिणे / नमो योगाधिगम्याय नमः सकर्षणाय ते

Pagpupugay sa Iyo bilang Varāha; pagpupugay sa Iyo sa anyong Matsya. Pagpupugay sa Iyo na naaabot sa pamamagitan ng Yoga; pagpupugay sa Iyo, O Saṅkarṣaṇa.

Verse 19

नमस्त्रिमूर्तये तुभ्यं त्रिधाम्ने दिव्यतेजसे / नमः सिद्धाय पूज्याय गुणत्रयविभाविने

Pagpupugay sa Iyo, ang Trimūrti (Brahmā, Viṣṇu, at Śiva), Panginoon ng tatlong tahanan, nagniningning sa banal na liwanag. Pagpupugay sa Iyo, ang Siddha na ganap, karapat-dapat sambahin, na nagpapahayag sa pamamagitan ng tatlong guṇa.

Verse 20

तमो ऽस्त्वादित्यवर्णाय नमस्ते पद्मयोनये / नमो ऽमूर्ताय मूर्ताय माधवाय नमो नमः

Nawa’y mapawi ang dilim sa harap Mo, Ikaw na may kulay ng araw. Pagpupugay sa Iyo, Padma-yoni, ang Pinagmulan na isinilang sa lotus. Pagpupugay sa Iyo na kapwa walang-anyo at may-anyo—pagpupugay, muli’t muli, kay Mādhava.

Verse 21

त्वयैव सृष्टमखिलं त्वय्येव लयमेष्यति / पालयैतज्जगत् सर्वं त्राता त्वं शरणं गति

Ikaw lamang ang lumikha sa buong sansinukob na ito, at sa Iyo rin ito sa huli matutunaw. Ingatan Mo ang buong daigdig; Ikaw ang Tagapagligtas, ang kanlungan, at ang pinakamataas na hantungan.

Verse 22

इत्थं स भगवान् विष्णुः सनकाद्यैरभिष्टुतः / प्रसादमकरोत् तेषां वराहवपुरीश्वरः

Sa gayon, ang Mapalad na Panginoong Viṣṇu—na pinuri nina Sanaka at ng iba pang mga pantas—ay nagkaloob ng Kanyang biyaya sa kanila; Siya ang Panginoon ng Varāha-vapurī.

Verse 23

ततः संस्थानमानीय पृथिवीं पृथिवीपतिः / मुमोच रूपं मनसा धारयित्वा प्रिजापतिः

Pagkaraan, ang Panginoon ng lupa, si Prajāpati, ay dinala ang Daigdig sa wastong anyo at kaayusan; at habang inaalalayan sa isip ang anyong iyon, ay inilagak niya ito sa naitatag na kalagayan.

Verse 24

तस्योपरि जलौघस्य महती नौरिव स्थिता / विततत्वाच्च देहस्य न मही याति संप्लवम्

Sa ibabaw ng rumaragasang bugso ng mga tubig, ang dakilang Daigdig ay nanatiling matatag na parang isang malawak na sasakyang-dagat; at dahil ang Kanyang katawan ay nakalatag bilang salalayan, hindi lumubog ang Daigdig sa kosmikong pagbaha.

Verse 25

पृथिवीं तु समीकृत्य पृथिव्यां सो ऽचिनोद् गिरीन् / प्राक्सर्गदग्धानखिलांस्ततः सर्गे ऽदधन्मनः

Matapos pantayin at ayusin ang daigdig, itinambak niya ang mga bundok sa ibabaw ng lupa. Pagkaraan, nang makita niyang ang lahat ay nasunog sa apoy bago ang paglikha, itinuon niya ang isip sa muling pagpapasibol ng sangnilikha.