Indra’s Brahma-hatyā, Flight from Sin, and Purification by Aśvamedha
अथेज्यमाने पुरुषे सर्वदेवमयात्मनि । अश्वमेधे महेन्द्रेण वितते ब्रह्मवादिभि: ॥ १९ ॥ स वै त्वाष्ट्रवधो भूयानपि पापचयो नृप । नीतस्तेनैव शून्याय नीहार इव भानुना ॥ २० ॥
athejyamāne puruṣe sarva-devamayātmani aśvamedhe mahendreṇa vitate brahma-vādibhiḥ
Pagkaraan, nang isagawa ng mga brahmavadi ang aśvamedha-yajña na pinalawak ni Mahendra, dahil sinamba niya roon ang Kataas-taasang Purusha—ang Sarili na kinasasaklawan ng lahat ng mga diyos—napawi ang mga bunga ng lahat niyang kasalanan. O hari, kahit ang mabigat na kasalanang pagpatay sa anak ni Tvaṣṭā ay agad na naging wala, gaya ng hamog na naglalaho sa pagsikat ng araw.
This verse says that even a great burden of sin—like that from killing Vṛtrāsura—can be nullified by the proper sacrificial act, compared to fog vanishing in sunlight.
He is called tvāṣṭra because he was born from Tvaṣṭā (Viśvarūpa’s father), and thus his slaying is described as 'tvāṣṭra-vadha.'
Sincere, dharmic corrective action—done with proper intent and guidance—can gradually clear heavy guilt and wrongdoing, just as light naturally removes darkness.