Adhyaya 1

Verse 1

श्रीराजोवाच सम: प्रिय: सुहृद्ब्रह्मन् भूतानां भगवान् स्वयम् । इन्द्रस्यार्थे कथं दैत्यानवधीद्विषमो यथा ॥ १ ॥

Nagtanong si Haring Parīkṣit: Mahal na brāhmaṇa, ang Kataas-taasang Panginoon na si Viṣṇu ay pantay sa lahat ng nilalang, minamahal at tunay na kaibigan ng lahat. Paano, kung gayon, para sa kapakanan ni Indra ay naging may kinikilingan Siya na parang karaniwang tao at pinatay ang mga daitya, mga kaaway ni Indra? Paanong ang pantay sa lahat ay magkakaroon ng pagkiling sa ilan at pagkapoot sa iba?

Verse 2

न ह्यस्यार्थ: सुरगणै: साक्षान्नि:श्रेयसात्मन: । नैवासुरेभ्यो विद्वेषो नोद्वेगश्चागुणस्य हि ॥ २ ॥

Si Panginoong Viṣṇu mismo ang bukal ng sukdulang kagalakan at ang pinakadiwa ng niḥśreyasa (pinakamataas na kabutihan). Kaya anong pakinabang ang makukuha Niya sa pagpanig sa mga deva? Anong layunin Niya ang matutupad sa ganitong paraan? Yamang ang Panginoon ay transendental at lampas sa mga gunang materyal (nirguṇa), bakit Siya matatakot sa mga asura, at paano Siya maiinggit o mapopoot sa kanila?

Verse 3

इति न: सुमहाभाग नारायणगुणान् प्रति । संशय: सुमहाञ्जातस्तद्भ‍वांश्छेत्तुमर्हति ॥ ३ ॥

O napakapalad at marunong na brāhmaṇa, tungkol sa mga katangian ni Nārāyaṇa ay sumibol ang malaking pag-aalinlangan sa amin: Siya ba’y may kinikilingan o walang kinikilingan? Pakiusap, pawiin ang aking pagdududa sa pamamagitan ng matibay na patunay, at ipakita na si Nārāyaṇa ay laging neutral at pantay sa lahat.

Verse 4

श्रीऋषिरुवाच साधु पृष्टं महाराज हरेश्चरितमद्भ‍ुतम् । यद् भागवतमाहात्म्यं भगवद्भ‍क्तिवर्धनम् ॥ ४ ॥ गीयते परमं पुण्यमृषिभिर्नारदादिभि: । नत्वा कृष्णाय मुनये कथयिष्ये हरे: कथाम् ॥ ५ ॥

Wika ng pantas na rishi: O Maharaja, napakabuti ng iyong tanong; ang kamangha-manghang mga lila ni Hari at ang kadakilaan ng Śrīmad-Bhāgavatam ay nagpapalago ng bhakti sa Bhagavān. Ang dakilang kabanalang ito’y inaawit nina Nārada at iba pang rishi; matapos magbigay-galang kay Vyāsa (Kṛṣṇa-dvaipāyana), sisimulan ko ang Hari-kathā.

Verse 5

श्रीऋषिरुवाच साधु पृष्टं महाराज हरेश्चरितमद्भ‍ुतम् । यद् भागवतमाहात्म्यं भगवद्भ‍क्तिवर्धनम् ॥ ४ ॥ गीयते परमं पुण्यमृषिभिर्नारदादिभि: । नत्वा कृष्णाय मुनये कथयिष्ये हरे: कथाम् ॥ ५ ॥

Ang kabanalang ito’y inaawit nina Nārada at iba pang rishi; matapos magbigay-galang kay Vyāsa (Kṛṣṇa-dvaipāyana), isasalaysay ko ang Hari-kathā na nagpapalago ng bhakti sa pamamagitan ng pakikinig at pag-awit ng papuri.

Verse 6

निर्गुणोऽपि ह्यजोऽव्यक्तो भगवान्प्रकृते: पर: । स्वमायागुणमाविश्य बाध्यबाधकतां गत: ॥ ६ ॥

Ang Bhagavān ay lampas sa mga guṇa ng kalikasan, di-isinilang at di-nahahayag; subalit sa Kanyang yoga-māyā, gumaganap Siya ng līlā na tila ang nakagapos at ang gumagapos.

Verse 7

सत्त्वं रजस्तम इति प्रकृतेर्नात्मनो गुणा: । न तेषां युगपद्राजन् ह्रास उल्लास एव वा ॥ ७ ॥

O Hari, ang sattva, rajas, at tamas ay mga guṇa ng prakṛti, hindi ng likas na anyo ng Bhagavān. Ang tatlong guṇa na ito’y hindi sabay-sabay na tumataas o bumababa sa iisang sandali.

Verse 8

जयकाले तु सत्त्वस्य देवर्षीन् रजसोऽसुरान् । तमसो यक्षरक्षांसि तत्कालानुगुणोऽभजत् ॥ ८ ॥

Kapag nangingibabaw ang sattva, umuunlad ang mga deva at rishi; kapag rajas ang nangingibabaw, lumalakas ang mga asura; at kapag tamas ang nangingibabaw, sumisikat ang mga Yakṣa at Rākṣasa. Ang Bhagavān ay nananahan sa puso at pinauunlad ang mga bunga ayon sa panahon at sa umiiral na guṇa.

Verse 9

ज्योतिरादिरिवाभाति सङ्घातान्न विविच्यते । विदन्त्यात्मानमात्मस्थं मथित्वा कवयोऽन्तत: ॥ ९ ॥

Ang Paramatma ay nananahan sa puso ng bawat nilalang at sumasaklaw sa lahat. Gaya ng apoy sa kahoy, tubig sa banga, o langit sa sisidlan, nakikita ng marunong sa mga gawaing bhakti kung gaano kalaki ang biyaya ng Kataas-taasang Panginoon.

Verse 10

यदा सिसृक्षु: पुर आत्मन: परो रज: सृजत्येष पृथक् स्वमायया । सत्त्वं विचित्रासु रिरंसुरीश्वर: शयिष्यमाणस्तम ईरयत्यसौ ॥ १० ॥

Kapag ninais ng Kataas-taasang Panginoon na lumikha ng iba’t ibang katawan, sa pamamagitan ng Kanyang māyā ay pinasisigla Niya ang rajo-guṇa at ibinibigay ang angkop na katawan sa bawat jīva. Pagkaraan, bilang Paramatma, pumapasok Siya sa bawat katawan: sattva para sa pag-alaga, rajas para sa paglikha, at tamas para sa pagwasak.

Verse 11

कालं चरन्तं सृजतीश आश्रयं । प्रधानपुम्भ्यां नरदेव सत्यकृत् ॥ ११ ॥

O dakilang Hari, ang Kataas-taasang Panginoon—tagapamahala ng lakas na materyal at espirituwal at lumikha ng sansinukob—ay lumilikha ng salik ng panahon upang ang prakṛti at ang jīva ay makakilos sa hangganan ng oras. Ngunit Siya mismo’y hindi kailanman nasasaklaw ng panahon o ng lakas na materyal.

Verse 12

य एष राजन्नपि काल ईशिता सत्त्वं सुरानीकमिवैधयत्यत: । तत्प्रत्यनीकानसुरान् सुरप्रियो रजस्तमस्कान् प्रमिणोत्युरुश्रवा: ॥ १२ ॥

O Hari, pinauunlad ng salik ng panahon ang sattva-guṇa; kaya wari’y pinapaboran ng Panginoon ang mga deva na nasa sattva. Pagkaraan, nalilipol ang mga asura na nasa ilalim ng tamas. Ngunit ang Panginoon ay hindi kumikiling; maluwalhati ang Kanyang mga gawa, kaya Siya’y tinatawag na Uruśravā.

Verse 13

अत्रैवोदाहृत: पूर्वमितिहास: सुरर्षिणा । प्रीत्या महाक्रतौ राजन् पृच्छतेऽजातशत्रवे ॥ १३ ॥

O Hari, tungkol dito, noong una sa panahon ng dakilang handog na Rājasūya, isinalaysay ni devarṣi Nārada nang may pag-ibig ang isang kasaysayan. Bilang tugon sa tanong ni Ajātaśatru Yudhiṣṭhira, nagbigay siya ng malinaw na halimbawa na kahit sa paglipol ng mga asura, ang Panginoon ay laging patas at walang kinikilingan.

Verse 14

द‍ृष्ट्वा महाद्भ‍ुतं राजा राजसूये महाक्रतौ । वासुदेवे भगवति सायुज्यं चेदिभूभुज: ॥ १४ ॥ तत्रासीनं सुरऋषिं राजा पाण्डुसुत: क्रतौ । पप्रच्छ विस्मितमना मुनीनां श‍ृण्वतामिदम् ॥ १५ ॥

Sa dakilang handog na Rājasūya, nasaksihan ni Mahārāja Yudhiṣṭhira, anak ni Pāṇḍu, ang isang pambihirang hiwaga: si Śiśupāla, hari ng Cedi, ay nakamit ang sāyujya at napasanib sa Bhagavān Vāsudeva, si Śrī Kṛṣṇa. Kaya, sa matinding pagkamangha, tinanong niya ang devarṣi Nārada na nakaupo roon tungkol sa dahilan; at narinig din ng lahat ng mga muni ang kanyang tanong.

Verse 15

द‍ृष्ट्वा महाद्भ‍ुतं राजा राजसूये महाक्रतौ । वासुदेवे भगवति सायुज्यं चेदिभूभुज: ॥ १४ ॥ तत्रासीनं सुरऋषिं राजा पाण्डुसुत: क्रतौ । पप्रच्छ विस्मितमना मुनीनां श‍ृण्वतामिदम् ॥ १५ ॥

Sa dakilang Rājasūya, nakita ni Yudhiṣṭhira, anak ni Pāṇḍu, na si Śiśupāla, hari ng Cedi, ay nakamit ang sāyujya at napasanib kay Bhagavān Vāsudeva, si Śrī Kṛṣṇa. Sa pagkamangha, tinanong niya ang devarṣi Nārada na nakaupo roon tungkol sa dahilan; at narinig din ng lahat ng mga muni ang tanong.

Verse 16

श्रीयुधिष्ठिर उवाच अहो अत्यद्भ‍ुतं ह्येतद्दुर्लभैकान्तिनामपि । वासुदेवे परे तत्त्वे प्राप्तिश्चैद्यस्य विद्विष: ॥ १६ ॥

Nagtanong si Mahārāja Yudhiṣṭhira: “Kay hiwaga ngang tunay! Ang sāyujya-mukti na mahirap makamtan kahit ng mga ekāntin na deboto, paano ito nakamit ni Śiśupāla na kaaway ng Panginoon, upang mapasanib sa Vāsudeva, ang Kataas-taasang Katotohanan?”

Verse 17

एतद्वेदितुमिच्छाम: सर्व एव वयं मुने । भगवन्निन्दया वेनो द्विजैस्तमसि पातित: ॥ १७ ॥

O dakilang muni, nais naming lahat na malaman ang dahilan nito. Narinig ko na noon, ang haring si Vena ay lumapastangan sa Bhagavān kaya pinabagsak siya ng mga brāhmaṇa sa impiyerno. Si Śiśupāla ay manlalait din; dapat sana’y sa impiyerno rin siya—kung gayon, paano siya napasanib sa Panginoon?

Verse 18

दमघोषसुत: पाप आरभ्य कलभाषणात् । सम्प्रत्यमर्षी गोविन्दे दन्तवक्रश्च दुर्मति: ॥ १८ ॥

Si Śiśupāla, anak ni Damaghoṣa na lubhang makasalanan, mula pa sa pagkabata—kahit bago pa siya makapagsalita nang malinaw—ay nagsimulang manlait kay Govinda, at hanggang kamatayan ay nanatiling mainggit at kaaway ni Śrī Kṛṣṇa. Gayundin, ang kapatid niyang si Dantavakra, na may masamang isip, ay nagpatuloy sa gayong gawi.

Verse 19

शपतोरसकृद्विष्णुं यद्ब्रह्म परमव्ययम् । श्वित्रो न जातो जिह्वायां नान्धं विविशतुस्तम: ॥ १९ ॥

Bagaman paulit-ulit na nilapastangan nina Śiśupāla at Dantavakra ang Panginoong Viṣṇu (Kṛṣṇa), ang Kataas-taasang Brahman na di-nasisira, nanatili silang malusog. Hindi tinamaan ng puting ketong ang kanilang dila, ni hindi sila pumasok sa pinakamadilim na impiyerno—kami’y lubhang namamangha.

Verse 20

कथं तस्मिन् भगवति दुरवग्राह्यधामनि । पश्यतां सर्वलोकानां लयमीयतुरञ्जसा ॥ २० ॥

Paano nangyari na sa harap ng lahat, sina Śiśupāla at Dantavakra ay napakadaling nalusaw at napaloob sa katawan ni Kṛṣṇa, na ang Kanyang kalagayan ay mahirap maabot?

Verse 21

एतद्भ्राम्यति मे बुद्धिर्दीपार्चिरिव वायुना । ब्रूह्येतदद्भ‍ुततमं भगवान्ह्यत्र कारणम् ॥ २१ ॥

Ang bagay na ito ay tunay na kahanga-hanga. Ang aking isip ay naguluhan na parang apoy ng kandila na ginugulo ng hangin. O Nārada Muni, ikaw ay nakaaalam ng lahat; ipagkaloob mo sa akin ang sanhi ng kamangha-manghang pangyayaring ito.

Verse 22

श्रीबादरायणिरुवाच राज्ञस्तद्वच आकर्ण्य नारदो भगवानृषि: । तुष्ट: प्राह तमाभाष्य श‍ृण्वत्यास्तत्सद: कथा: ॥ २२ ॥

Sinabi ni Śrī Śukadeva Gosvāmī: Nang marinig ang pakiusap ni Mahārāja Yudhiṣṭhira, si Nārada Muni—ang makapangyarihang gurong espirituwal na nakaaalam ng lahat—ay lubhang nalugod at sumagot sa harap ng lahat ng dumalo sa yajña.

Verse 23

श्रीनारद उवाच निन्दनस्तवसत्कारन्यक्कारार्थं कलेवरम् । प्रधानपरयो राजन्नविवेकेन कल्पितम् ॥ २३ ॥

Sinabi ni Śrī Nārada: O Hari, ang panlalait at papuri, ang paghamak at paggalang—lahat ng ito’y nararanasan dahil sa kamangmangan. Ang katawang ito ng kaluluwang nakagapos ay itinakda ng Panginoon sa pamamagitan ng panlabas na lakas (māyā) upang magdanas ng pagdurusa sa mundong materyal.

Verse 24

हिंसा तदभिमानेन दण्डपारुष्ययोर्यथा । वैषम्यमिह भूतानां ममाहमिति पार्थिव ॥ २४ ॥

O mahal na Hari, dahil sa pagkapit sa katawan, iniisip ng nakagapos na kaluluwa na ang katawan ang ‘ako’ at ang lahat ng kaugnay nito ay ‘akin’; kaya siya napapasailalim sa mga dalawahan tulad ng papuri at pagsaway, parusa at kabagsikan.

Verse 25

यन्निबद्धोऽभिमानोऽयं तद्वधात्प्राणिनां वध: । तथा न यस्य कैवल्यादभिमानोऽखिलात्मन: । परस्य दमकर्तुर्हि हिंसा केनास्य कल्प्यते ॥ २५ ॥

Dahil sa pagkapit sa katawan, iniisip ng nakagapos na kaluluwa na kapag nawasak ang katawan ay nawasak na rin ang nilalang. Ngunit si Panginoong Viṣṇu—ang Kataas-taasang Persona, ang pinakamataas na Tagapamahala at Paramātmā ng lahat—ay walang materyal na katawan at dalisay na espirituwal; kaya wala sa Kanya ang maling ‘ako at akin’. Kaya mali ang isipin na nasasaktan o natutuwa Siya sa papuri o panlalait. Wala Siyang kaaway at wala ring kaibigan; kapag pinarurusahan Niya ang mga asura ay para sa kanilang ikabubuti, at kapag tinatanggap Niya ang panalangin ng mga bhakta ay para rin sa kanilang ikabubuti. Hindi Siya naaapektuhan ng papuri o paglapastangan.

Verse 26

तस्माद्वैरानुबन्धेन निर्वैरेण भयेन वा । स्‍नेहात्कामेन वा युञ्‍ज्यात् कथञ्चिन्नेक्षते पृथक् ॥ २६ ॥

Kaya nga, sa pamamagitan man ng pagkapoot o ng paglilingkod na may debosyon, sa takot, sa pag-ibig, o sa pagnanasa—anumang paraan—kung ang isang kaluluwa ay kahit paano maituon ang isip sa Panginoon, iisa ang bunga; sapagkat ang Panginoon ay nasa ganap na kaligayahan at hindi naaapektuhan ng kaaway o kaibigan.

Verse 27

यथा वैरानुबन्धेन मर्त्यस्तन्मयतामियात् । न तथा भक्तियोगेन इति मे निश्चिता मति: ॥ २७ ॥

Nagpatuloy si Nārada Muni: Ang tindi ng pagkalubog sa pag-iisip sa Kataas-taasan na nakukuha sa pamamagitan ng pagkapoot ay hindi ganoon kadaling makuha sa bhakti-yoga—iyan ang tiyak kong palagay.

Verse 28

कीट: पेशस्कृता रुद्ध: कुड्यायां तमनुस्मरन् । संरम्भभययोगेन विन्दते तत्स्वरूपताम् ॥ २८ ॥ एवं कृष्णे भगवति मायामनुज ईश्वरे । वैरेण पूतपाप्मानस्तमापुरनुचिन्तया ॥ २९ ॥

Ang uod na ikinulong ng bubuyog sa butas ng pader ay laging nag-aalaala sa bubuyog na iyon sa galit at takot, at kalaunan ay nagiging bubuyog dahil sa gayong paggunita. Gayundin, kung ang mga nakagapos na kaluluwa ay kahit paano laging nag-iisip kay Śrī Kṛṣṇa—ang Bhagavān, ang Īśvara na nagpakitang-tao sa ilalim ng māyā—kahit bilang kaaway, sa tuloy-tuloy na pag-alaala ay nalilinis ang kanilang kasalanan at muling nakakamit nila ang espirituwal na katawan.

Verse 29

कीट: पेशस्कृता रुद्ध: कुड्यायां तमनुस्मरन् । संरम्भभययोगेन विन्दते तत्स्वरूपताम् ॥ २८ ॥ एवं कृष्णे भगवति मायामनुज ईश्वरे । वैरेण पूतपाप्मानस्तमापुरनुचिन्तया ॥ २९ ॥

Gaya ng uod na ikinulong ng bubuyog sa butas ng pader at sa takot at pagkapoot ay laging inaalala ang bubuyog hanggang sa huli’y maging tulad nito, gayon din ang sinumang sa anumang paraan ay palaging nagmumuni kay Bhagavān Śrī Kṛṣṇa—ang Panginoong nagpakatao sa pamamagitan ng māyā—maging sa debosyon o sa pagkapoot, ay malilinis sa kasalanan at muling makakamtan ang espirituwal na anyo.

Verse 30

कामाद् द्वेषाद्भ‍यात्स्‍नेहाद्यथा भक्त्येश्वरे मन: । आवेश्य तदघं हित्वा बहवस्तद्गतिं गता: ॥ ३० ॥

Sa pagnanasa, sa poot, sa takot, sa pagmamahal, o sa bhakti—kapag inialay ang isip sa Panginoon at tinalikuran ang kasalanan, marami ang nakaabot sa pinakamataas na hantungan. Ngayon ipaliliwanag ko kung paanong sa pagtuon lamang ng isip kay Śrī Kṛṣṇa ay natatamo ang Kanyang habag.

Verse 31

गोप्य: कामाद्भ‍यात्कंसो द्वेषाच्चैद्यादयो नृपा: । सम्बन्धाद् वृष्णय: स्‍नेहाद्यूयं भक्त्या वयं विभो ॥ ३१ ॥

Mahal na Haring Yudhiṣṭhira, ang mga gopī ay nakamit sa nag-aalab na pag-ibig; si Kaṁsa sa takot; si Śiśupāla (Caidya) at iba pang hari sa poot; ang mga Vṛṣṇi sa ugnayang pampamilya; kayong mga Pāṇḍava sa wagas na pagmamahal; at kami, ang karaniwang mga deboto, sa bhakti—kaya’t lahat ay tumanggap ng habag ni Śrī Kṛṣṇa.

Verse 32

कतमोऽपि न वेन: स्यात्पञ्चानां पुरुषं प्रति । तस्मात् केनाप्युपायेन मन: कृष्णे निवेशयेत् ॥ ३२ ॥

Sa limang paraang iyon, maaaring mapatuon ang tao sa Kataas-taasang Purusa; ngunit ang mga ateista tulad ni Haring Vena ay hindi kayang magnilay sa anyo ni Kṛṣṇa sa alinmang paraan, kaya’t walang kaligtasan para sa kanila. Kaya sa anumang paraan—sa pakikipagkaibigan man o sa pagkapoot—ilagak ang isip kay Śrī Kṛṣṇa.

Verse 33

मातृष्वस्रेयो वश्चैद्यो दन्तवक्रश्च पाण्डव । पार्षदप्रवरौ विष्णोर्विप्रशापात्पदच्युतौ ॥ ३३ ॥

Nagpatuloy si Nārada Muni: O pinakamainam sa mga Pāṇḍava, ang inyong mga pinsan na sina Śiśupāla (Caidya) at Dantavakra—mga anak ng kapatid na babae ng inyong ina—noon ay mga dakilang kasamahan ni Panginoong Viṣṇu; ngunit dahil sa sumpa ng mga brāhmaṇa, sila’y nahulog mula Vaikuṇṭha patungo sa mundong materyal na ito.

Verse 34

श्रीयुधिष्ठिर उवाच कीद‍ृश: कस्य वा शापो हरिदासाभिमर्शन: । अश्रद्धेय इवाभाति हरेरेकान्तिनां भव: ॥ ३४ ॥

Nagtanong si Mahārāja Yudhiṣṭhira: Anong uri at kaninong sumpa ang makaaabot kahit sa mga lingkod ni Hari? Para sa mga tapat na deboto ni Hari, ang muling pagbagsak sa mundong materyal ay imposible; hindi ko ito mapaniwalaan.

Verse 35

देहेन्द्रियासुहीनानां वैकुण्ठपुरवासिनाम् । देहसम्बन्धसम्बद्धमेतदाख्यातुमर्हसि ॥ ३५ ॥

Ang katawan, mga pandama, at prāṇa ng mga naninirahan sa Vaikuṇṭha ay ganap na espirituwal at walang ugnay sa materyal na katawan. Kaya ipaliwanag po kung paano naisumpa ang mga kasama ng Panginoon na bumaba sa mga katawang materyal na gaya ng karaniwang tao.

Verse 36

श्रीनारद उवाच एकदा ब्रह्मण: पुत्रा विष्णुलोकं यद‍ृच्छया । सनन्दनादयो जग्मुश्चरन्तो भुवनत्रयम् ॥ ३६ ॥

Sinabi ng dakilang pantas na si Nārada: Noong minsan, ang apat na anak ni Brahmā—sina Sanaka, Sanandana, Sanātana, at Sanat-kumāra—habang naglalakbay sa tatlong daigdig, ay nagkataong nakarating sa Viṣṇuloka.

Verse 37

पञ्चषड्ढायनार्भाभा: पूर्वेषामपि पूर्वजा: । दिग्वासस: शिशून् मत्वा द्वा:स्थौ तान् प्रत्यषेधताम् ॥ ३७ ॥

Bagaman mas matanda pa ang apat na pantas kaysa sa ibang anak ni Brahmā gaya ni Marīci, nagmukha silang mga hubad na batang limang o anim na taong gulang. Nang subukan nilang pumasok sa Vaikuṇṭha, inakala silang karaniwang bata nina Jaya at Vijaya at pinagbawalan silang pumasok.

Verse 38

अशपन् कुपिता एवं युवां वासं न चार्हथ: । रजस्तमोभ्यां रहिते पादमूले मधुद्विष: । पापिष्ठामासुरीं योनिं बालिशौ यातमाश्वत: ॥ ३८ ॥

Dahil hinarang nina Jaya at Vijaya, nagalit si Sanandana at ang iba pang dakilang pantas at nagsumpa: “Kayong dalawang hangal na tagapagbantay! Dahil ginugulo ng rajas at tamas, hindi kayo karapat-dapat manahan sa kanlungan ng mga paang-loto ni Madhudviṣa na malaya sa mga gunang iyon. Bumaba kayo agad sa mundong materyal at ipanganak sa lahing asura na pinakamasama.”

Verse 39

एवं शप्तौ स्वभवनात् पतन्तौ तौ कृपालुभि: । प्रोक्तौ पुनर्जन्मभिर्वां त्रिभिर्लोकाय कल्पताम् ॥ ३९ ॥

Kaya nito, sina Jaya at Vijaya, na isinumpa ng mga rishi, ay nahuhulog mula sa kanilang tahanan; sinabi ng mga mahabaging rishi: “O mga bantay-pinto, matapos ang tatlong kapanganakan, matatapos ang sumpa at makababalik kayo sa inyong tungkulin sa Vaikuṇṭha.”

Verse 40

जज्ञाते तौ दिते: पुत्रौ दैत्यदानववन्दितौ । हिरण्यकशिपुर्ज्येष्ठो हिरण्याक्षोऽनुजस्तत: ॥ ४० ॥

Sila’y isinilang bilang mga anak ni Diti at iginagalang ng mga Daitya at Danava. Si Hiraṇyakaśipu ang panganay, at si Hiraṇyākṣa ang nakababatang kapatid.

Verse 41

हतो हिरण्यकशिपुर्हरिणा सिंहरूपिणा । हिरण्याक्षो धरोद्धारे बिभ्रता शौकरं वपु: ॥ ४१ ॥

Nagpakita si Śrī Hari bilang Nṛsiṁhadeva at pinatay si Hiraṇyakaśipu. At nang iahon ng Panginoon ang daigdig na nahulog sa Karagatang Garbhodaka, humadlang si Hiraṇyākṣa; kaya sa anyong Varāha, pinuksa ng Panginoon si Hiraṇyākṣa.

Verse 42

हिरण्यकशिपु: पुत्रं प्रह्लादं केशवप्रियम् । जिघांसुरकरोन्नाना यातना मृत्युहेतवे ॥ ४२ ॥

Sa pagnanais na patayin ang anak niyang si Prahlāda, na minamahal ni Keśava, pinahirapan siya ni Hiraṇyakaśipu sa maraming paraan.

Verse 43

तं सर्वभूतात्मभूतं प्रशान्तं समदर्शनम् । भगवत्तेजसा स्पृष्टं नाशक्नोद्धन्तुमुद्यमै: ॥ ४३ ॥

Ang Panginoon ang Paramātmā sa lahat ng nilalang—mahinahon, mapayapa, at pantay ang pagtingin sa lahat. Dahil si Prahlāda ay hinipo at pinangalagaan ng kapangyarihang ningning ng Bhagavān, hindi siya napatay ni Hiraṇyakaśipu kahit sa iba’t ibang pagsisikap.

Verse 44

ततस्तौ राक्षसौ जातौ केशिन्यां विश्रव:सुतौ । रावण: कुम्भकर्णश्च सर्वलोकोपतापनौ ॥ ४४ ॥

Pagkaraan, ang dalawang tagapagbantay ng pintuan ni Viṣṇu na sina Jaya at Vijaya ay isinilang sa sinapupunan ni Keśinī bilang mga anak ni Viśravā, at naging sina Rāvaṇa at Kumbhakarṇa. Sila’y naging matinding salot sa lahat ng mga daigdig.

Verse 45

तत्रापि राघवो भूत्वा न्यहनच्छापमुक्तये । रामवीर्यं श्रोष्यसि त्वं मार्कण्डेयमुखात्प्रभो ॥ ४५ ॥

Doon din, upang mapawi ang sumpa, nagpakita ang Panginoon bilang Rāghava (Rāmacandra) at pinuksa sila. Mahal na hari, mas mainam na marinig mo ang mga salaysay ng kabayanihan ni Rāma mula kay Mārkaṇḍeya.

Verse 46

तावत्र क्षत्रियौ जातौ मातृष्वस्रात्मजौ तव । अधुना शापनिर्मुक्तौ कृष्णचक्रहतांहसौ ॥ ४६ ॥

Sa ikatlong kapanganakan, sila’y isinilang sa angkan ng kṣatriya bilang mga anak ng tiyahin mo, kaya’t mga pinsan mo. Ngayon, dahil tinamaan ng diskong banal ni Panginoong Kṛṣṇa, napawi ang lahat ng bunga ng kasalanan at sila’y malaya na sa sumpa.

Verse 47

वैरानुबन्धतीव्रेण ध्यानेनाच्युतसात्मताम् । नीतौ पुनर्हरे: पार्श्वं जग्मतुर्विष्णुपार्षदौ ॥ ४७ ॥

Sa matinding ugnayan ng pagkapoot, lagi nilang pinagninilayan si Acyuta, at sa gayon ay nakamit ang pakikiisa sa Kanya. Ang dalawang kasamahan ni Viṣṇu ay muling nakarating sa piling ni Hari—nakabalik sa sariling dhāma, sa tahanan ng Diyos.

Verse 48

श्रीयुधिष्ठिर उवाच विद्वेषो दयिते पुत्रे कथमासीन्महात्मनि । ब्रूहि मे भगवन्येन प्रह्लादस्याच्युतात्मता ॥ ४८ ॥

Nagtanong si Mahārāja Yudhiṣṭhira: O aking panginoon, Nārada Muni, bakit nagkaroon ng gayong poot si Hiraṇyakaśipu laban sa kanyang minamahal na anak na si Prahlāda, ang dakilang kaluluwa? Paano naging ganap na deboto ni Acyuta si Prahlāda? Ipagpaumanhin at ipaliwanag mo sa akin.