Āgnīdhra Meets Pūrvacitti and Begets the Nine Sons of Jambūdvīpa
सा च तदाश्रमोपवनमतिरमणीयं विविधनिबिडविटपिविटपनिकरसंश्लिष्टपुरटलतारूढस्थलविहङ्गममिथुनै: प्रोच्यमानश्रुतिभि: प्रतिबोध्यमानसलिलकुक्कुटकारण्डवकलहंसादिभिर्विचित्रमुपकूजितामलजलाशयकमलाकरमुपबभ्राम ॥ ४ ॥
sā ca tad-āśramopavanam ati-ramaṇīyaṁ vividha-nibiḍa-viṭapi-viṭapa-nikara-saṁśliṣṭa-puraṭa-latārūḍha-sthala-vihaṅgama-mithunaiḥ procyamāna-śrutibhiḥ pratibodhyamāna-salila-kukkuṭa-kāraṇḍava-kalahaṁsādibhir vicitram upakūjitāmala-jalāśaya-kamalākaram upababhrāma.
Ang apsarā na ipinadala ni Brahmā ay nagsimulang maglakad-lakad sa napakagandang hardin malapit sa āśrama kung saan nagmumuni at sumasamba ang hari. Makapal ang luntiang mga sanga, may ginintuang mga baging, at may mga ibong magkapares na umaawit nang matamis; sa malinaw na lawa na puno ng mga lotus, ang mga bibe at sisne ay naglalabas ng kaaya-ayang tunog, kaya lalo pang naging marilag ang tanawin.
It poetically describes the extraordinary beauty of the hermitage grove—dense trees and creepers, pure lotus-filled ponds, and birds whose calls seem like Vedic recitation—showing the sanctity of the āśrama environment.
Śukadeva Gosvāmī narrates this description to King Parīkṣit as part of the account connected with Lord Ṛṣabhadeva’s setting in Canto 5, Chapter 2.
It highlights the value of a sattvic, peaceful environment—nature, cleanliness, and sacred sound—as supportive conditions for remembrance of God and steady spiritual practice.