The Kuru Line, Bhīṣma and Vyāsa; Pāṇḍavas, Parīkṣit, and Future Kings
Chandravaṁśa Continuation
योऽजमीढसुतो ह्यन्य ऋक्ष: संवरणस्तत: । तपत्यां सूर्यकन्यायां कुरुक्षेत्रपति: कुरु: ॥ ४ ॥ परीक्षि: सुधनुर्जह्नुर्निषधश्च कुरो: सुता: । सुहोत्रोऽभूत् सुधनुषश्च्यवनोऽथ तत: कृती ॥ ५ ॥
yo ’jamīḍha-suto hy anya ṛkṣaḥ saṁvaraṇas tataḥ tapatyāṁ sūrya-kanyāyāṁ kurukṣetra-patiḥ kuruḥ
Ang isa pang anak ni Ajamīḍha ay tinawag na Ṛkṣa. Mula kay Ṛkṣa ay isinilang si Saṁvaraṇa, at mula kay Saṁvaraṇa, sa sinapupunan ng kanyang asawang si Tapatī, anak ng diyos na Araw, isinilang si Kuru, ang hari ng Kurukṣetra. May apat na anak si Kuru—Parīkṣi, Sudhanu, Jahnu, at Niṣadha. Mula kay Sudhanu ay si Suhotra; mula kay Suhotra ay si Cyavana; at mula kay Cyavana ay si Kṛtī.
This verse identifies Kuru as the son of Saṁvaraṇa and Tapatī and describes him as the lord of Kurukṣetra, establishing the famed Kuru lineage central to later Vedic history.
Here Kurukṣetra is linked with King Kuru, who is described as its ruler, indicating the region’s renown and association with Kuru’s dynasty.
They can see how Bhagavatam preserves sacred history and lineage to anchor dharma, inspiring respect for righteous leadership and continuity of spiritual culture.