The Kuru Line, Bhīṣma and Vyāsa; Pāṇḍavas, Parīkṣit, and Future Kings
Chandravaṁśa Continuation
योऽजमीढसुतो ह्यन्य ऋक्ष: संवरणस्तत: । तपत्यां सूर्यकन्यायां कुरुक्षेत्रपति: कुरु: ॥ ४ ॥ परीक्षि: सुधनुर्जह्नुर्निषधश्च कुरो: सुता: । सुहोत्रोऽभूत् सुधनुषश्च्यवनोऽथ तत: कृती ॥ ५ ॥
yo ’jamīḍha-suto hy anya ṛkṣaḥ saṁvaraṇas tataḥ tapatyāṁ sūrya-kanyāyāṁ kurukṣetra-patiḥ kuruḥ
Ang isa pang anak ni Ajamīḍha ay tinawag na Ṛkṣa. Mula kay Ṛkṣa ay isinilang si Saṁvaraṇa, at mula kay Saṁvaraṇa, sa sinapupunan ng kanyang asawang si Tapatī, anak ng diyos na Araw, isinilang si Kuru, ang hari ng Kurukṣetra. May apat na anak si Kuru—Parīkṣi, Sudhanu, Jahnu, at Niṣadha. Mula kay Sudhanu ay si Suhotra; mula kay Suhotra ay si Cyavana; at mula kay Cyavana ay si Kṛtī.
This verse identifies Kuru as the son of Saṁvaraṇa and Tapatī (daughter of Sūrya) and calls him the lord of Kurukṣetra—indicating the sacred land is connected to his rule and legacy.
Śukadeva lists Kuru’s sons—Parīkṣi, Sudhanu, Jahnu, and Niṣadha—and then traces the line Sudhanu → Suhotra → Cyavana → Kṛtī.
The Bhagavatam’s dynastic accounts anchor sacred history and remind readers that dharma and devotion are carried through generations—encouraging steadiness in one’s own family and community spiritual practices.