Nimi Questions the Yogendras: Māyā, Cosmic Dissolution, Guru-Śaraṇāgati, Bhakti, and Deity Worship
श्रवणं कीर्तनं ध्यानं हरेरद्भुतकर्मण: । जन्मकर्मगुणानां च तदर्थेऽखिलचेष्टितम् ॥ २७ ॥ इष्टं दत्तं तपो जप्तं वृत्तं यच्चात्मन: प्रियम् । दारान् सुतान् गृहान् प्राणान् यत्परस्मै निवेदनम् ॥ २८ ॥
śravaṇaṁ kīrtanaṁ dhyānaṁ harer adbhuta-karmaṇaḥ janma-karma-guṇānāṁ ca tad-arthe ’khila-ceṣṭitam
Dapat pakinggan, luwalhatiin (kīrtana), at pagnilayan ang mga kamangha-manghang transendental na gawa ni Hari; lalo na’y malubog sa Kanyang pagparito, mga lila, mga katangian, at mga banal na pangalan. Sa gayong inspirasyon, gawin ang lahat ng pang-araw-araw na gawain bilang handog sa Panginoon. Isagawa ang yajña, kawanggawa, pag-austeridad, japa, at lahat ng gawaing panrelihiyon para lamang sa Kanyang kasiyahan; at anumang ikinalulugod, ialay agad sa Kataas-taasan—maging ang asawa, mga anak, tahanan, at mismong hininga ng buhay—sa Kanyang mga paang-loto.
In Bhagavad-gītā (9.27) Lord Kṛṣṇa has ordered:
This verse teaches that hearing and chanting about Hari’s wondrous deeds—along with meditation on His birth, activities, and qualities—are central practices of bhakti.
In the Uddhava Gita, Krishna summarizes practical bhakti—how a devotee should engage mind, speech, and life’s activities in remembrance and service of the Lord.
Turn daily work into offering: regularly hear/chant about Krishna, remember His qualities, and align choices—time, habits, goals—so they support devotion rather than ego-centered aims.