Bhāgavata-Māhātmya and the Complete Summary of the Śrīmad-Bhāgavatam
यश:श्रियामेव परिश्रम: परो वर्णाश्रमाचारतप:श्रुतादिषु । अविस्मृति: श्रीधरपादपद्मयो- र्गुणानुवादश्रवणादरादिभि: ॥ ५४ ॥
yaśaḥ-śriyām eva pariśramaḥ paro varṇāśramācāra-tapaḥ-śrutādiṣu avismṛtiḥ śrīdhara-pāda-padmayor guṇānuvāda-śravaṇādarādibhiḥ
Ang malaking pagsisikap sa mga tungkulin ng varṇāśrama, pag-aayuno at pakikinig sa Veda ay kadalasang nauuwi lamang sa makamundong katanyagan at karangyaan. Ngunit sa paggalang at taimtim na pakikinig sa pagbigkas ng mga banal na katangian ni Śrīdhara, asawa ni Lakṣmī, nakakamit ang di-malilimutang pag-alaala sa Kanyang mga paang-loto.
This verse says their highest perfection is avismṛti—never forgetting the Lord’s lotus feet—cultivated especially through devoted hearing and glorifying His qualities.
In summarizing the Bhāgavatam’s essence, he highlights that all religious and spiritual effort culminates in steady remembrance of the Lord, and the most practical means is śravaṇa and guṇānuvāda (hearing and praising His qualities).
Make daily time for hearing—Bhāgavatam recitation, kīrtana, or talks about the Lord—and regularly speak or reflect on His qualities; this keeps remembrance alive amid work, study, and responsibilities.