Srimad Bhagavatam — Dashama Skandha, Shloka 17
The Killing of Keśī and Vyomāsura; Nārada’s Prophetic Praise of Kṛṣṇa
चाणूरं मुष्टिकं चैव मल्लानन्यांश्च हस्तिनम् । कंसं च निहतं द्रक्ष्ये परश्वोऽहनि ते विभो ॥ १५ ॥ तस्यानु शङ्खयवनमुराणां नरकस्य च । पारिजातापहरणमिन्द्रस्य च पराजयम् ॥ १६ ॥ उद्वाहं वीरकन्यानां वीर्यशुल्कादिलक्षणम् । नृगस्य मोक्षणं शापाद्द्वारकायां जगत्पते ॥ १७ ॥ स्यमन्तकस्य च मणेरादानं सह भार्यया । मृतपुत्रप्रदानं च ब्राह्मणस्य स्वधामत: ॥ १८ ॥ पौण्ड्रकस्य वधं पश्चात् काशिपुर्याश्च दीपनम् । दन्तवक्रस्य निधनं चैद्यस्य च महाक्रतौ ॥ १९ ॥ यानि चान्यानि वीर्याणि द्वारकामावसन्भवान् । कर्ता द्रक्ष्याम्यहं तानि गेयानि कविभिर्भुवि ॥ २० ॥
cāṇūraṁ muṣṭikaṁ caiva mallān anyāṁś ca hastinam kaṁsaṁ ca nihataṁ drakṣye paraśvo ’hani te vibho
O Makapangyarihang Panginoon! Sa loob ng dalawang araw, masasaksihan ko sa Iyong kamay ang pagkamatay nina Cāṇūra, Muṣṭika at iba pang mga mandirigmang mambubuno, pati ang elepanteng Kuvalayāpīḍa at si Haring Kaṁsa. Pagkaraan, makikita ko Kang pumuksa kina Śaṅkhāsura, Kālayavana, Mura at Naraka, agawin ang bulaklak na pārijāta, at talunin si Indra. Masasaksihan ko ring pakasalan Mo ang maraming anak na dalaga ng mga haring bayani, na ang dote ay Iyong kagitingan; at sa Dvārakā, palalayain Mo si Haring Nṛga mula sa sumpa at kukunin ang hiyas na Syamantaka kasama ang isa pang asawa. Ibabalik Mo ang namatay na anak ng isang brāhmaṇa mula sa daigdig ni Yamarāja; at pagkatapos ay papatayin Mo si Pauṇḍraka, susunugin ang lungsod ng Kāśī, lilipulin si Dantavakra, at wawakasan ang hari ng Cedi sa dakilang sakripisyong Rājasūya. Makikita ko ang lahat ng magigiting na lila na ito at marami pang iba habang nananahan Ka sa Dvārakā—mga lila na inaawit sa lupa ng mga makalangit na makata.
FAQs
This verse foretells that in Dvārakā, Śrī Kṛṣṇa will free King Nṛga from the bondage of a curse, showing the Lord’s compassion and power to deliver the afflicted.
Akrūra, overwhelmed with devotion, glorifies Kṛṣṇa by anticipating the Lord’s forthcoming Dvārakā pastimes—affirming that Kṛṣṇa’s life is filled with divine deeds worthy of being sung by sages.
The verse encourages faith that sincere surrender and remembrance of the Lord can transform even long-standing suffering—inviting a devotee to seek divine shelter rather than despair.