Bali Liberated, Prahlāda Blessed, and Vāmana Accepted as Universal Protector
ब्रह्मा शर्व: कुमारश्च भृग्वाद्या मुनयो नृप । पितर: सर्वभूतानि सिद्धा वैमानिकाश्च ये ॥ २६ ॥ सुमहत् कर्म तद् विष्णोर्गायन्त: परमद्भुतम् । धिष्ण्यानि स्वानि ते जग्मुरदितिं च शशंसिरे ॥ २७ ॥
brahmā śarvaḥ kumāraś ca bhṛgv-ādyā munayo nṛpa pitaraḥ sarva-bhūtāni siddhā vaimānikāś ca ye
O Hari, Brahmā, Śarva (Śiva), Kumāra (Kārttikeya), ang dakilang si Bhṛgu at iba pang mga muni, ang mga naninirahan sa Pitṛloka, at lahat ng nilalang na naroon—kabilang ang mga Siddha at mga naglalakbay sa himpapawid sakay ng sasakyang panghimpapawid—ay umawit at nagpuri sa pambihira at kamangha-manghang gawain ni Viṣṇu, ang lila ni Vāmanadeva. Habang nagpupuri, bumalik sila sa kani-kanilang mga dako at pinuri rin ang katayuan ni Aditi.
This verse lists Brahmā, Śiva, the Kumāras, sages like Bhṛgu, the Pitṛs, all beings, and perfected and celestial residents (Siddhas and Vaimānikas) as participants in the glorification.
In this narrative, the foremost cosmic administrators also acknowledge Viṣṇu’s supreme, wondrous deeds, showing that all orders of beings unite in honoring Him.
It teaches that glorifying the Lord is universal and unifying—devotion is not limited by status, learning, or realm, and sincere praise is the shared dharma of all.