Deva–Asura Battle after the Nectar; Bali’s Illusions and Hari’s Intervention
चित्रध्वजपटै राजन्नातपत्रै: सितामलै: । महाधनैर्वज्रदण्डैर्व्यजनैर्बार्हचामरै: ॥ १३ ॥ वातोद्धूतोत्तरोष्णीषैरर्चिर्भिर्वर्मभूषणै: । स्फुरद्भिर्विशदै: शस्त्रै: सुतरां सूर्यरश्मिभि: ॥ १४ ॥ देवदानववीराणां ध्वजिन्यौ पाण्डुनन्दन । रेजतुर्वीरमालाभिर्यादसामिव सागरौ ॥ १५ ॥
citra-dhvaja-paṭai rājann ātapatraiḥ sitāmalaiḥ mahā-dhanair vajra-daṇḍair vyajanair bārha-cāmaraiḥ
O Hari, O inapo ni Pāṇḍu, ang dalawang hukbo ng mga deva at asura ay pinalamutian ng mga tolda, makukulay na watawat, at malilinis na puting payong na may hawakang may hiyas at perlas. Umiindayog ang mga pamaypay na balahibo ng pabo-real at mga chāmara; lumilipad sa hangin ang kanilang kasuutang pang-itaas at pang-ibaba, at sa sikat ng araw ay kumikislap ang mga kalasag, alahas, at malilinaw na matatalim na sandata. Kaya ang dalawang hanay ay wari’y dalawang karagatang may mga pulutong ng nilalang-dagat na parang kuwintas.
It portrays the armies as splendidly arranged—colorful flags, spotless parasols, strong standards, and ceremonial fans—showing the grandeur of the impending divine conflict.
Śukadeva is narrating the scene directly to Mahārāja Parīkṣit, keeping the dialogue intimate while unfolding the battlefield’s majestic details.
Outer display can be impressive, but it is ultimately a backdrop—one should focus on the deeper purpose (dharma and devotion) behind life’s conflicts and endeavors.