Adhyaya 311

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे त्वरितामूलमन्त्रो नाम दशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथैकादशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः त्वरिताविद्या अग्निर् उवाच विद्याप्रस्तावमाख्यास्ये धर्मकामादिसिद्धिदम् नवकोष्ठविभागेन विद्याभेदञ्च विन्दति

Sa gayon, sa Agni Mahāpurāṇa nagwakas ang ika-311 kabanata na pinamagatang “Ang Ugat-Mantra ni Tvaritā.” Ngayon ay nagsisimula ang ika-312 kabanata: “Tvaritā‑Vidyā.” Sinabi ni Agni: “Ipapaliwanag ko ang panimulang balangkas ng Vidyā na ito, na nagkakaloob ng mga katuparan hinggil sa dharma, kāma, at iba pa; at sa pamamagitan ng paghahati sa siyam na bahagi, mauunawaan din ang iba’t ibang uri sa loob ng Vidyā na ito.”

Verse 2

अनुलोमविलोमेन समस्तव्यस्तयोगतः कर्णाविकर्णयोगेन अत ऊर्ध्वं विभागशः

Mula sa puntong ito, ang mga paghahati ay dapat ilahad nang maayos—sa pasulong at pabalik na ayos (anuloma at viloma), sa pinagsama at pinaghiwalay na ayos (samasta at vyasta), at sa mga paraan ng pagsasanib na karṇa at avikarṇa.

Verse 3

त्रित्रिकेण च योगेन देव्या सन्नद्धविग्रहः जानाति सिद्धिदान्मन्त्रान् प्रस्तावान्निर्गतान् बहून्

Sa pamamagitan ng tatluhang disiplina (tritrika) at ng yogang ito, ang nagsasanay—na ang anyo ay ganap na pinatatag at pinangangalagaan ng Diyosa—ay nakaaalam ng maraming mantra na nagbibigay ng siddhi, kasama ang wastong panimulang gamit at ang angkop na kontekstong ritwal.

Verse 4

शास्त्रे शास्त्रे स्मृता मन्त्राः प्रयोगास्तत्र दुर्लभाः गुरुः स्यात् प्रथमो वर्णः पूर्वेद्युर्न च वर्ण्यते

Sa bawat śāstra, tunay na naaalala at naitatala ang mga mantra; ngunit ang mga praktikal na paggamit nito ay bihirang matagpuan doon. Ang unang simulain ay ang Guru; at ang itinuro noong nakaraang araw ay hindi na dapat ulitin nang buo.

Verse 5

प्रस्तावे तत्र चैकार्णा द्व्यर्णास्त्र्यर्णादयो ऽभवन् तिर्यगूर्ध्वगता रेखाश् चतुरश् चतुरो भजेत्

Sa panimulang pagsasaayos na iyon, nabubuo ang mga pangkat na isang pantig, dalawang pantig, tatlong pantig, at iba pa; at ang mga guhit na pahalang at patayo—na apat ang bilang—ay dapat hatiin sa apat na bahagi.

Verse 6

नव कोष्ठा भवन्त्येवं मध्यदेशे तथा इमान् प्रदक्षिणेन संस्थाप्य प्रस्तावं भेदयेत्ततः

Sa gayon, sa gitnang bahagi ay may siyam na kompartimento. Matapos ayusin ang mga ito nang paikot pakanan, saka markahan at hatiin ang pasukan/daan pagkatapos nito.

Verse 7

प्रस्तावक्रमयोगेन प्रस्तावं यस्तु विन्दति करमुष्टिस्थितास्तस्य साधकस्य हि सिद्धयः

Ang sinumang, sa wastong pagkakasunod ng prastāva (bahaging pambungad), ay matagumpay na makamit (ibig sabihi’y mabuo) ang prastāva—para sa gayong sādhaka, ang mga siddhi ay wari’y nasa palad ng kanyang kamay.

Verse 8

त्रैलोक्यं पादमूले स्यान्नवखण्डां भुवं लभेत् कपाले तु समालिख्य शिवतत्त्वं समन्ततः

Sa paanan ng mga paa ay ilagay ang tatlong daigdig; at iguhit ang lupa na nahahati sa siyam na bahagi. Pagkaraan, sa kapāla (bungo), matapos ukitan nang maingat, iguhit ang prinsipyo ni Śiva sa palibot ng lahat ng panig.

Verse 9

श्मशानकर्पटे वाथ वाह्यं निष्क्रम्य मन्त्रवित् तस्य मध्ये लिखेन्नाम कर्णिकोपरि संस्थितम्

O kaya, sa telang kinuha mula sa pook ng pagsusunog ng bangkay, ang nakaaalam ng mantra—pagkalabas sa panlabas na lugar—ay dapat isulat ang pangalan sa gitna nito, na nakalagay sa ibabaw ng karnikā, ang ubod o sentro ng diyagram.

Verse 10

तापयेत्खादिराङ्गारैर् भूर्जमाक्रम्य पादयोः सप्ताहादानयेत् सर्वं त्रेलोक्यं सचराचरम्

Ilagay ang bhūrja (balat ng birch) sa ilalim ng mga paa at painitin ito sa baga ng kahoy na khadira; isagawa ang ritwal ng pagpapainit. Sa loob ng pitong araw, maaaring mapasailalim sa sariling impluwensiya ang buong tatlong daigdig—ang gumagalaw at ang di-gumagalaw.

Verse 11

वज्रसम्पुटगर्भे तु द्वादशारे तु लेखयेत् मध्ये गर्भगतं नाम सदाशिवविदर्भितम्

Sa pinakaloob na silid ng Vajra-sampuṭa (matigas na kulungang tulad ng diyamante), dapat itong isulat sa isang diyagramang may labindalawang sinag; at sa gitna, isulat ang pangalang nakalagay sa “garbha” (ubod), na pinalilibutan at pinupuno ng kapangyarihan ni Sadāśiva.

Verse 12

कुड्ये फलकके वाथ शिलापट्टे हरिद्रया मुखस्तम्भं गतिस्तम्भं सैन्यस्तम्भन्तु जायते

Kung sa pader, sa tablang kahoy, o sa lapida ay gumawa ng marka/pahid gamit ang haridrā (luyang-dilaw), lilitaw ang mga bungang tinatawag na ‘mukha-stambha’, ‘gati-stambha’, at ‘sainya-stambha’—pagharang sa pananalita/mukha, pagharang sa paggalaw, at pagpapirmi sa hukbo.

Verse 13

विषरक्तेन संलिख्य श्मशाने कर्परे बुधः षट्कोणं दण्डमाक्रान्तं समन्ताच्छक्तियोजितम्

Ang marunong na sādhaka ay dapat magsulat gamit ang dugong hinaluan ng lason, sa piraso ng basag na palayok sa libingan/cremation-ground: isang hugis-anim-na-sulok, na nilampasan at tinatakan ng marka ng tungkod (daṇḍa), at pinalilibutan sa lahat ng panig ng mga śakti (kapangyarihan/sandata).

Verse 14

मारयेदचिरादेष श्मशाने निहतं रिपुं छेदं करोति राष्ट्रस्य चक्रमध्ये न्यसेद्रिपुं

Sa pamamagitan ng ritong ito, mapapapatay ang kaaway sa lalong madaling panahon; ang kaaway ay ibinabagsak sa cremation-ground. Nagdudulot ito ng ‘pagputol’ (cheda) sa kaharian ng kaaway; dapat ilagak ang kaaway sa gitna ng cakra (gulong ng ritwal).

Verse 15

चक्रधाराङ्गतां शक्तिं रिपुनाम्ना रिपुं हरेत् तार्क्ष्येणैव तु वीजेन खड्गमध्ये तु लेखयेत्

Sa pamamagitan ng śakti na nakapaloob kay Cakradhāra (ang Panginoong may hawak ng cakra), dapat supilin ang kaaway sa pagsulat ng pangalan ng kaaway; at sa Tārkṣya-bīja (binhing pantig ni Garuḍa), dapat itong isulat sa gitna ng espada.

Verse 16

विदर्भरिपुनामाथ श्मशानाङ्गारलेखितम् सप्ताहात्साधयेद्देशं ताडयेत् प्रेतभस्मना

Pagkaraan, isulat ang pangalan ng kaaway (ng Vidarbha) gamit ang uling mula sa pook ng pagsusunog ng bangkay; sa loob ng pitong araw ay pasasailalimin ang lupain; at hampasin (ang target/anyo) ng abo ng yumao.

Verse 17

भेदने छेदने चैव मारणेषु शिवो भवेत् तारकं नेत्रमुद्दिष्टं शान्तिपुष्टौ नियोजयेत्

Sa mga gawaing paghihiwalay, pagputol, at maging sa mga ritong nakamamatay, dapat gamitin ang (anyo ni) Śiva. Itinakda ang ‘Tāraka Netra’, ang “mata” ng mantra; dapat itong iukol sa pagpapayapa at sa pagpapalago at pag-alaga ng kasaganaan.

Verse 18

दहनादिप्रयोगोयं शाकिनीञ्चैव कर्पयेत् मध्यादिवारुणीं यावद्वक्रतुण्डसमन्वितः

Ito ang ritong nagsisimula sa pagsusunog; dapat ding supilin (itaboy) ang Śākinī. Isagawa ang gawaing Vāruṇī (kaugnay ng tubig/Varuṇa) mula sa gitna pasulong, hanggang sa masamahan ng tanda o anyo ng “may baluktot na tuka”.

Verse 19

कुण्ड इति क वज्रतुण्दसमन्वित इति ट कुष्टाद्या व्याधयो ये तु नाशयेत्तान्न संशयः मध्यादिउत्तरान्तन्तु करालीबन्धनाज्जपेत्

Bigkasin ang ‘kuṇḍa’ na may pantig na ‘ka’, at bigkasin ang ‘may tuka/pangil na tulad ng vajra’ na may pantig na ‘ṭa’. Sa pamamagitan nito, ang mga sakit na nagsisimula sa ketong at iba pa ay napupuksa—walang pag-aalinlangan. Isagawa ang japa mula sa gitna hanggang sa wakas ayon sa ‘Karālī-bandhana’ (pagkakatali/ayus ng mantra).

Verse 20

रक्षयेदात्मनो विद्यां प्रतिवादी यदा शिवः वारुण्यादि ततो न्यस्य ज्वरकाशविनाशनम्

Dapat pangalagaan ang sariling vidyā (kaalaman sa mantra). Kapag ang kalaban ay naging ‘śiva’ (napayapa at naging mabuti sa tanda ng auspicious), kung gayon matapos ilagak (nyāsa) ang pormulang kaugnay ni Varuṇa at iba pa, nagdudulot ito ng paglipol ng lagnat at ubo.

Verse 21

सौम्यादि मध्यमान्तन्तु गुरुत्वं जायते वटे पूर्वादि मध्यमान्तन्तु लघुत्वं कुरुते क्षणात्

Sa pangkat na nagsisimula sa “saumya-”, ang pantig sa gitna at sa dulo ay nagiging mabigat (guru) ayon sa sukat; ngunit sa pangkat na nagsisimula sa “pūrva-”, ang pantig sa gitna at sa dulo ay agad nagiging magaan (laghu).

Verse 22

भूर्जे रोचनया लिख्य एतद्वज्राकुलं पुरम् क्रमस्थैर् मन्त्रवीजैस्तु रक्षां देहेषु कारयेत्

Matapos isulat sa balat ng punong birch, gamit ang pigmentong gorocanā, ang pananggalang na diyagramang “Vajrākula” (ang “kuta”), dapat isagawa ang pag-iingat sa mga katawan (ng mga nilalayong tao) sa pamamagitan ng mga binhing pantig ng mantra (bīja) na maayos at matatag ang pagkakasunod-sunod.

Verse 23

वेष्टिता भावहेम्ना च रक्षेयं मृत्युनाशिनी विघ्नपापारिदमनी सौभाग्यायुःप्रदा धृता

Balutin ng “gintong may layon” (bhāva-gold, gintong pinabanal ng intensiyon) at isuot ang pananggalang na amuletong ito; winawasak nito ang kamatayan, pinapailalim ang mga hadlang, kasalanan, at mga kaaway, at kapag suot ay nagkakaloob ng magandang kapalaran at mahabang buhay.

Verse 24

द्यूते रेणे च जयदा शक्रसैन्ये न संशयः बन्ध्यानां पुत्रदा ह्य् एषा चिन्तामणिरिवापरा

Ipinagkakaloob niya ang tagumpay sa pagsusugal at sa labanan, at maging laban sa hukbo ni Indra—walang alinlangan. Sa mga babaeng baog, nagbibigay siya ng anak na lalaki; tunay, siya’y isa pang hiyas na tumutupad ng hiling (gaya ng Cintāmaṇi).

Verse 25

साधयेत् परराष्ट्राणि राज्यञ्च पृथिवीं जयेत् फट् स्त्रीं क्षें हूं लक्षजप्याद्यक्षादिर्वशगो भवेत्

Sa pamamagitan ng pagtatamo ng ganitong pagsasanay-mantra, maaaring pasukuin ang mga kahariang dayuhan at mapagwagian ang paghahari at ang daigdig. Sa mga binhing pantig na “phaṭ”, “strīṃ”, “kṣeṃ”, at “hūṃ”, at sa pagsasagawa ng lakṣa-japa (100,000 ulit), ang mga yakṣa at iba pang nilalang ay mapapasailalim sa kapangyarihan ng nagsasagawa.