Adhyaya 305

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे पञ्चपञ्चाशद्विष्णुनामानि नाम चतुरधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः नारसिंहादिमन्त्राः अग्निर् उवाच स्तम्भो विद्वेषणोच्चाट उत्सादो भ्रममारणे व्याधिश्चेति स्मृतं क्षुत्रं तन्मोक्षो वक्ष्यते शृणु

Ganito nagtatapos sa Agni Mahāpurāṇa ang ika-304 na kabanata na pinamagatang “Ang limampu’t limang pangalan ni Viṣṇu.” Ngayon ay nagsisimula ang ika-305 na kabanata: “Mga mantra ni Narasiṃha at mga kaugnay na mantra.” Sinabi ni Agni: “Stambha (pagpaparalisa), vidveṣaṇa (paglikha ng alitan), uccāṭa (pagpapaalis), utsāda (mapaminsalang pagwasak), bhrama (pagkalito), māraṇa (pagpuksa), at vyādhi (karamdaman)—ang mga ito’y naaalala bilang ‘kṣudra’ (mababa/masamang) mga ritwal. Makinig; ipaliliwanag ko ang paglaya o lunas (mokṣa) mula sa mga ito.”

Verse 2

ॐ नमो भगवते उन्मत्तरुद्राय भ्रम भ्रामय अमुकं वित्रासय उद्भ्रामय रौद्रेण रूपेण हूं फठ् ठ श्मशाने निशि जप्तेन त्रिलक्षं मधुना हुनेत् चिताग्नौ धूर्तसमिदुभिर्भ्राम्यते सततं रिपुः

“Om—pagpupugay sa Mapalad na Unmattarudra! Lituhin—paikutin; kunin ang si-ano (amuka) at takutin, itulak sa pagkabaliw na pagkalito, sa mabagsik na anyong raudra—hūṃ, phaṭ, ṭha!” Kapag binigkas sa gabi sa pook ng pagsusunog ng bangkay nang tatlong laksa, maghandog ng pulot sa apoy ng pyre gamit ang panggatong na dhūrta; sa gayon ang kaaway ay palaging naliligaw sa pagkalito.

Verse 3

हेमगैरिकया कृष्णा प्रतिमा हैमसूचिभिः जप्त्वा विध्येच्च तत्कण्ठे हृदि वा मियते रिपुः

Pagkatapos ng pagbigkas ng mantra, butasin ng mga karayom na ginto ang isang itim na imahen (inihanda sa hema-gairikā, pulang okra); butasin sa lalamunan ng kaaway o sa puso; mamamatay ang kalaban.

Verse 4

खरबालचिताभस्म ब्रह्मदण्डी च मर्कटी गृहे वा मूर्ध्नि तच्चूर्णं जप्तमुत्सादकृत क्षिपेत्

Kunin ang abo mula sa pyre na pinagsilaban ng balahibo ng asno, kasama ang brahmadaṇḍī at markaṭī; matapos palakasin ang pulbos sa pamamagitan ng japa, iwisik sa bahay ng pakay o sa tuktok ng ulo, para sa utsādana (pagtaboy/pag-urong).

Verse 5

भृग्वाकाशौ सदीप्ताग्निर्भृगुर्वह्निश् च वर्म फट् एवं सहस्रारे हूं फट् आचक्राय स्वाहा हृदयं विचक्राय शिवः शिखाचक्रायाथ कवचं विचक्रायाथ नेत्रकम्

‘Bhṛg’ at ‘Vyākāśa’: ang naglalagablab na Apoy; ‘Bhṛgu’ at ‘Vahni’—ito ang mantra ng baluting-pananggalang (kavaca): “phaṭ”. Sa sahasrāra (korona) bigkasin ang “hūṃ phaṭ”; para sa Ā-cakra sabihin ang “svāhā”. Para sa puso, tawagin ang Vi-cakra sa “Śiva”; saka ang Śikhā-cakra; pagkatapos ay isagawa ang kavaca na pananggalang para sa Vi-cakra; at saka basbasan ang mga mata (netra).

Verse 6

सञ्चक्रायास्त्रमुदिष्टं ज्यालाचक्राय पूर्ववत् शार्ङ्गं सुदर्शनं क्षुद्रग्रहहृत् सर्वसाधनम्

Itinuro ang sandatang-mantra (astra) na tinatawag na Sañcakrā; para sa Jyālācakra, gamitin din ayon sa naunang paglalarawan. Ito ang Śārṅga at Sudarśana—kagamitang nag-aalis ng maliliit na pagdakma ng graha at nagsisilbing pangkalahatang paraan para sa lahat ng sādhana (pagdaig sa hadlang).

Verse 7

मूर्धाक्षिमुखहृद्गुह्यपादे ह्य् अस्याक्षरान्न्यसेत् चक्राब्जासनमग्न्याभं दंष्ट्रणञ्च चतुर्भुजम्

Dapat isagawa ang nyāsa: ilagay ang mga pantig ng mantrang ito sa ulo, mga mata, bibig, puso, lihim na bahagi, at mga paa. Pagkaraan, gunitain ang diyos na nagniningning na parang apoy, nakaupo sa lotus, may hawak na cakra, may nakausling pangil, at may apat na bisig.

Verse 8

शङ्खचक्रगदापद्मशलाकाङ्कुशपाणिनम् चापिनं पिङ्गकेशाक्षमरव्याप्तत्रिपिष्टपं

Dapat pagnilayan ang diyos na ang mga kamay ay may hawak na kabibe (śaṅkha), cakra, pamalo (gadā), lotus, tungkod (śalākā) at panggabay sa elepante (aṅkuśa); may dala rin siyang busog; may buhok na kulay dilaw-kayumanggi; lumalaganap sa tatlong langit at dinaraig si Māra, ang kamatayan.

Verse 9

नाभिस्तेनाग्निना विद्धा नश्यन्ते व्याधयो ग्रहाः पीतञ्चक्रं गदा रक्ताः स्वराः श्याममवान्तरं

Kapag ang bahagi ng pusod ay tinusok/ginagamot ng apoy na iyon (sa maingat na paggamit ng init), napapawi ang mga sakit at mga pagdurusa dahil sa graha. Sa ritwal/pagninilay na ito, ang cakra at pamalo ay dilaw; ang mga tunog/pantig ay pula; at ang panloob o pagitan ay madilim (śyāma).

Verse 10

नेमिः श्वेता वहिः कृष्णवर्णरेखा च पार्थिवी मध्येतरेमरे वर्णानेवं चक्रद्वयं लिखेत्

Ang gilid (nemi) ay dapat puti; sa labas ay maglagay ng isang guhit na itim, na may katangiang makalupa. Sa gitna, sa iba pang singsing/sona, ilapat ang mga kulay ayon sa tuntunin—kaya iguhit ang isang pares ng gulong (dalawang magkapatong na diyagram).

Verse 11

आदावानीय कुम्भोदं गोचरे सन्निधाय च दत्त्वा सुदर्शनं तत्र याम्ये चक्रे हुनेत् क्रमात्

Una, dalhin ang banga ng tubig-ritwal (kumbha) at ilagay ito sa malapit sa loob ng pook-seremonya. Pagkatapos, matapos maitatag doon si Sudarśana, magsagawa ng handog sa apoy (homa) ayon sa wastong pagkakasunod sa timog (yāmya) na bilog ng Chakra-mandala.

Verse 12

आज्यापामार्गसमिधो ह्य् अक्षतं तिलसर्षपौ पायसं गव्यमाज्यञ्च सहस्राष्टकसंख्यया

Ghee (ājya), mga panggatong na apāmārga, buo at di-binasag na bigas (akṣata), linga at buto ng mustasa, pāyasa (matamis na lugaw/kaninang-gatas), at ghee mula sa baka—ang mga ito’y ihahandog/gagamitin sa bilang na 1008.

Verse 13

हुतशेषं क्षिप्तेत् कुम्भे प्रतिद्रव्यं विधानवित् प्रस्थानेन कृतं पिण्डं कुम्भे तस्मिन्निवेशयेत्

Ang dalubhasa sa ritwal, na nakaaalam ng itinakdang pamamaraan, ay dapat ilagay sa palayok (kumbha) ang nalabi matapos ang handog sa apoy (hutaśeṣa), ayon sa bawat sangkap; at ilagak din sa palayok na iyon ang isang piṇḍa (bilog na masa) na inihanda sa sukat na isang prastha.

Verse 14

विष्णादि सर्वं तत्रैव न्यसेत् तत्रैव दक्षिणे नमो विष्णुजनेभ्यः सर्वशान्तिकरेभ्यः प्रतिगृह्णन्तु शान्तये नमः दद्यादनेन मन्त्रेण हुतशेषाम्भसा बलिं

Dapat isagawa ang nyāsa ng lahat, simula kay Viṣṇu, doon mismo, at gayundin sa dakong timog. (Bigkasin:) “Pagpupugay sa mga tagapaglingkod ni Viṣṇu, na nagdudulot ng ganap na pagpapayapa; nawa’y tanggapin nila (ang handog) para sa kapayapaan—pagpupugay.” Sa mantrang ito, ihandog ang bali gamit ang tubig na nalabi matapos ang homa.

Verse 15

फलके कल्पिते पात्रे पलाशं क्षीरशाखिनः गव्यपूर्णे निवेश्यैव दिक्ष्वेवं होमयेद्द्विजैः

Pagkalagay ng kahoy na palāśa (Butea monosperma) mula sa punong may “gatas” na sanga sa isang sisidlang inihanda sa ibabaw ng tabla at pinuno ng mga bagay mula sa baka (gavyā), ang mga dvija (dalawang-ulit na isinilang) ay magsagawa ng homa sa mga direksiyon sa ganitong paraan.

Verse 16

सदक्षिणमिदं होमद्वयं भूतादिनाशनम् वर्णद्वयमिति ख गव्याक्तपत्रलिखितैर् निष्पर्णैः क्षुद्रमुद्धृतम्

Ang pares na homa na ito, kasama ang dakṣiṇā (handog na bayad), ay nakapupuksa sa mga bhūta at iba pang masasamang impluwensiya. Ang “dalawang pantig”—na nagsisimula sa kha—ay isusulat sa mga dahong pinahiran ng mga bagay mula sa baka; at sa pamamagitan ng mga piraso ng dahon na iyon, ang inihaw na butil (parched grain) ay kukunin at iaalay.

Verse 17

दूर्वाभिरायुषे पद्मैः श्रिये पुत्रा उडुग्बरैः गोसिद्ध्यै सर्पिषा गोष्ठे मेधायै सर्वशाखिना

Sa damong dūrvā, napalalawig ang buhay; sa mga bulaklak na lotus, nakakamit ang kasaganaan (śrī); sa punong udumbara, nagkakaroon ng mga anak na lalaki; sa ghee, nagkakamit ng tagumpay sa usaping baka; sa kulungan ng baka (goṣṭha), sa sagradong kahoy na maraming sanga, nakakamit ang talino (medhā).

Verse 18

ॐ क्षौं नमो भगवते नारसिंहाय ज्वालामालिने दीप्तदंष्ट्रायाग्निनेत्राय सर्वरक्षोघ्नाय सर्वभूतविनाशाय सर्वज्वरविनाशाय दह पच रक्ष हूं फट् मन्त्रोयं नारसिंहस्य मकलाघ्निवारणः जप्यादिना हरेत् क्षुद्रग्रहमारीविषामयान् चूर्णमण्डूकवयसा जलाग्निस्तम्भकृद्भवेत्

“Oṃ kṣauṃ—pagpupugay sa Mapalad na Panginoong Narasiṃha, na may kuwintas ng apoy, may nagliliyab na pangil, at ang mga mata’y apoy; mamamatay sa lahat ng rākṣasa, tagapagwasak sa lahat ng kaaway na nilalang, tagapag-alis ng lahat ng lagnat: ‘Sunugin! Lutuin/paamuin! Ingatan!’ hūṃ phaṭ.” Ito ang Narasiṃha-mantra, panangga laban sa masasamang kapinsalaan. Sa pamamagitan ng japa at kaugnay na ritwal, inaalis nito ang munting pagkapasok ng graha, salot, pagkalason, at mga karamdaman. Sa pulbos na “maṇḍūka-vayasa,” sinasabing nagdudulot ito ng stambhana, ang pagpigil sa tubig at apoy.