Adhyaya 292

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे शान्त्यायुर्वेदो नामैकनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ द्विनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः मन्त्रपरिभाषा अग्निर् उवाच मन्त्रविद्याहरिं वक्ष्ये भुक्तिमुक्तिप्रदं शृणु विंशत्यर्णाधिका मन्त्रा मालामन्त्राः स्मृता द्विज

Sa gayon, sa Agni Mahāpurāṇa nagwakas ang kabanatang tinatawag na “Śānti at Āyurveda,” ang ika-291 na kabanata. Ngayon ay nagsisimula ang ika-292 kabanata: “Mantra-paribhāṣā” (mga teknikal na kahulugan hinggil sa mantra). Sinabi ni Agni: “Ipapaliwanag ko ang ‘Hari’, ang diwa ng agham ng mantra; makinig—ito ang nagbibigay ng makamundong pagtatamasa at ng paglaya. O dalawang-beses-na-ipinanganak, ang mga mantrang may higit sa dalawampung pantig ay tinatawag na ‘mālā-mantra’ (garland-mantra).”

Verse 2

दशाक्षराधिका मन्त्रास्तदर्वाग्वीजसंज्ञिताः वर्धक्ये सिद्धिदा ह्य् एते मालामन्त्रास्तु यौवेन

Ang mga mantrang may higit sa sampung pantig ay tinatawag na “mālā-mantra”; yaong mas kaunti rito ay tinatawag na “bīja (binhi)”-mantra. Ang mga ito ay tunay na nagbibigay ng siddhi sa katandaan, samantalang ang mālā-mantra ay mabisa sa kabataan.

Verse 3

पञ्चाक्षराधिका मन्त्राः सिद्धिदाः सर्वदापरे स्त्रीपुंनपुंसकत्वेन त्रिधाः स्युर्मन्त्रजातयः

Ang mga mantra na binubuo ng limang pantig o higit pa ay laging tagapagkaloob ng siddhi (kaganapan). Bukod dito, ang mga uri ng mantra ay tatlo ayon sa kasariang panggramatika: pambabae, panlalaki, at neuter (walang kasarian).

Verse 4

स्त्रीमन्त्रा वह्निजायन्ता नमोन्ताश् च नपुंसकाः शेषाः पुमांसस्ते शस्ता वक्ष्योच्चाटविषेषु च

Ang mga mantrang pambabae, yaong nagsisimula sa (bija o pangalan ng) Apoy (Vahni/Agni), at yaong nagtatapos sa “namaḥ” ay itinuturing na neuter; ang natitira ay panlalaki. Ang mga pag-uuring ito ay itinakda, at aking ilalahad ang tiyak na gamit nito sa mga ritong uccāṭana (pagpapalayas/pagtaboy).

Verse 5

क्षुद्रक्रियामयध्वंसे स्त्रियो ऽन्यत्र नपुंसकाः मन्त्रावाग्नेयसौम्याख्यौ ताराद्यन्तार्द्वयोर्जपेत्

Para sa pagwasak ng mga kasawian na dulot ng maliliit na ritwal na mapanira (munting salamangka), ang mga babae—bagaman sa ibang pagkakataon ay neuter—ay dapat magsagawa ng japa sa dalawang mantrang tinatawag na Agneya at Saumya, na inilalagay sa pagitan ng unang at huling pantig ng Tārā.

Verse 6

तारान्त्याग्निवियत्प्रायो मन्त्र आग्नेय इष्यते शिष्टः सौम्यः प्रशस्तौ तौ कर्मणोः क्रूरसौम्ययोः

Ang mantrang higit na naglalaman ng “tārā”, “antya”, “agni”, at “viyat” ay itinuturing na Agneya (may likas na apoy). Ang natitirang mga mantra ay Saumya (banayad, may likas na buwan). Ang dalawang ito ay pinupuri ayon sa pagkakasunod para sa dalawang uri ng ritwal: marahas (krūra) at banayad (saumya).

Verse 7

बन्धोच्चाटवशेषु चेति ज स्त्रियो नात्रेति ख आग्नेयमन्त्रः सौम्यः स्यात्प्रायशो ऽन्ते नमो ऽन्वितः सौम्यमन्त्रस् तथाग्नेयः फट्कारेणान्ततो युतः

Sa mga ritong ukol sa pagbibigkis (bandha) at pagpapalayas (uccāṭana), itinuturo ang mga kodigo ng titik bilang “ja” at “kha”, at sinasabi ring “hindi saklaw dito ang mga babae.” Sa pangkalahatan, ang Agneya na mantra ay nagiging “saumya” kapag tinatapos sa “namaḥ”; gayundin, ang Saumya na mantra ay nagiging “agneya” kapag tinatapos sa sigaw na “phaṭ.”

Verse 8

सुप्तः प्रबुद्धमात्रो वा मन्त्रः सिद्धिं न यच्छति श्वापकालो महावाहो जागरो दक्षिणावहः

Ang mantra ay hindi nagbibigay ng siddhi kapag ang tao ay natutulog o bahagyang gising lamang. O makapangyarihang may matitibay na bisig, ang panahong tinatawag na “śvāpa-kāla” ay angkop sa pagtulog, samantalang ang pagkamulat ay kaugnay ng timog na landas (dakṣiṇāvaha).

Verse 9

आग्नेयस्य मनोः सौम्यमन्त्रस्यैतद्विपर्ययात् प्रबोधकालं जानीयादुभयोरुभयोरहः

Sa kaso ng Agneya mantra ni Manu at ng Saumya mantra, sa pamamagitan ng paglalapat ng kabaligtaran (pagbabaligtad ng tuntuning sinabi), dapat matukoy ang oras ng paggising (prabodha-kāla); kaya sa dalawang ito, dapat tiyakin ang kaukulang araw.

Verse 10

दुष्टर्क्षराशिविद्वेषिवर्णादीन् वर्जयेन्मनून् राज्यलाभोपकाराय प्रारभ्यारिः स्वरः कुरून्

Para sa kapakinabangan ng pagkamit ng paghahari, iwasan ang mga mantra o pormulang pangalan na nagsisimula sa malas na nakṣatra o rāśi, at yaong nagsisimula sa mga pantig na kaaway o salungat. Sa halip, ayusin ang tono at pagbigkas upang mula pa sa simula ang tunog ay may katangiang “ari-” (pumapailalim sa kaaway).

Verse 11

गोपालककुटीं प्रायात् पूर्णामित्युदिता लिपिः नक्षेत्रेक्षक्रमाद्योज्या स्वरान्त्यौ रेवतीयुजौ

Dapat magtungo sa “Gopālaka-kuṭī” (kubo ng pastol ng baka); ang sulat na ito ay ipinahayag na “ganap”. Ito’y dapat ayusin ayon sa pagkakasunod ng mga nakṣatra (mga tahanan ng buwan). Ang unang patinig at ang huling patinig ay dapat iugnay sa Revatī.

Verse 12

वेला गुरुः स्वराः शोणः कर्मणैवेतिभेदिताः लिप्यर्णा वशिषु ज्ञेया षष्ठेशादींश् च योजयेत्

Ang sukat ng panahon (velā) ay tinatawag na “guru” (mabigat). Ang mga patinig ay “śoṇa” (pula) at naihihiwalay ayon sa mismong gawain (karma). Ang mga titik ayon sa pagkakasulat (lipi-arṇāḥ) ay dapat unawain na nasa mga tunog-sibilante (vaśiṣu); at dapat ding ilapat ang tuntunin mula sa ika-anim (ṣaṣṭha) at iba pa.

Verse 13

लिपौ चतुष्पथस्थायामाख्यवर्णपदान्तराः सिद्धाः साध्या द्वितीयस्थाः सुसिद्धा वैरिणः परे

Kapag binasa ang palatandaan mula sa sulat na natagpuan sa sangandaan, ang mga titik at pagitan ng mga salita ay ipaliliwanag nang ganito: ang nasa unang puwesto ay “siddha” (tagumpay); ang nasa ikalawa ay “sādhya” (dapat maisakatuparan); ang “su-siddha” (lubos na tagumpay) ay (gayundin) sa ikalawa; at ang “vairin” (kaaway) ay nasa mga susunod na puwesto.

Verse 14

सिद्धादीन् कल्पयेदेवं सिद्धात्यन्तगुणैर् अपि सिद्धे सिद्धो जपात् साध्यो जपपूजाहुतादिना

Kaya nga, dapat itatag at gamitin ayon sa ritwal ang “Siddha” at mga kaugnay na uri, maging sa pamamagitan ng pinakadakilang mga kagalingang nagmumula sa kasakdalan ng mantra. Kapag ganap ang mantra, nagiging ganap ang sādhaka; at ang kasakdalang iyon ay nakakamtan sa japa (paulit-ulit na pagbigkas), pagsamba, handog sa apoy (homa), at mga kaugnay na pagtalima.

Verse 15

सुसिद्धो ध्यानमात्रेण साधकं नाशयेदरिः दुष्टार्णप्रचुरो यः स्यान्मन्त्रः सर्वविनिन्दितः

Kahit ganap na ganap ang isang mantra, maaaring wasakin ng kaaway ang nagsasagawa sa pamamagitan lamang ng pagninilay (dhyāna); at ang anumang mantra na hitik sa mga sirang o di-mapalad na pantig ay hinahatulan at kinokondena ng lahat.

Verse 16

प्रविश्य विधिवद्दीक्षामभिषेकावसानिकाम् श्रुत्वा तन्त्रं गुरोर् लब्धं साधयेदीप्सितं मनुम्

Pagkapasok nang wasto sa pagsisimula (dīkṣā) ayon sa itinakdang paraan—na nagwawakas sa ritong pagbasbas (abhiṣeka)—at matapos tanggapin at pakinggan ang Tantra na natamo mula sa guru, saka dapat ganapin at pagtagumpayin ang ninanais na mantra (manu).

Verse 17

धीरो दक्षः शुचिर्भक्तो जपध्यानादितत्परः सिद्धद्यन्तदलैर् अपीति ज जपपूर्णाहुतादिनेति ख सिद्धस्तपस्वी कुशलस्तन्त्रज्ञः सत्यभाषणः

Siya ay matatag, may kakayahan, dalisay at deboto—nakatuon sa japa, pagninilay, at mga kaugnay na disiplina. Siya ay isang natupad na nilalang: asetiko (tapasvī), bihasa, nakaaalam ng Tantra (sistemang ritwal), at nagsasalita ng katotohanan.

Verse 18

निग्रहानुग्रहे शक्तो गुरुरित्यभिधीयते शान्तो दान्तः पटुश्चीर्णब्रह्मचर्यो हविष्यभुक्

Ang may kakayahang kapwa magpigil (magdisiplina) at magpala (magkaloob ng biyaya) ay tinatawag na guru—mapayapa, may pagpipigil-sa-sarili, bihasa, nagsagawa ng brahmacarya, at nabubuhay sa pagkaing handog sa yajña (haviṣ).

Verse 19

कुर्वन्नाचार्यशुश्रूषां सिद्धोत्साही स शिष्यकः स तूपदेश्यः पुत्रश् च विनयी वसुदस् तथा

Ang naglilingkod sa guro nang may masusing pagtalima at matatag na sigasig sa pagtupad ng dapat matupad—siya ang tunay na alagad. Ang gayong tao ay karapat-dapat turuan; gayundin ang anak na may disiplina (mapagpakumbaba at nahubog) at nagbibigay ng yaman (sumusuporta at mapagkaloob) ay nararapat ding turuan.

Verse 20

मन्त्रन्दद्यात् सुसिद्धौ तु सहस्रं देशिकं जपेत् यदृच्छया श्रुतं मन्त्रं छलेनाथ बलेन वा

Kapag ang isang mantra ay ganap nang natamo ang siddhi (napatunayan ang bisa sa pagsasagawa), saka ito maaaring ipamana; at ang alagad ay dapat mag-japa nito nang isang libong ulit sa ilalim ng kapangyarihan ng guro. Ngunit ang mantrang narinig lamang nang di-sinasadya—sa panlilinlang man o sa pamimilit—ay hindi dapat ituring na wastong natanggap.

Verse 21

पत्रे स्थितञ्च गाथाञ्च जनयेद्यद्यनर्थकम् मन्त्रं यः साधयेदेकं जपहोमार्चनादिभिः

Kung lilikha ng mga taludtod at awit na walang kahulugan—kahit maisulat pa sa dahon o papel—iyon ay nagiging walang saysay. Ngunit ang taong nagpapasakdal kahit isang mantra sa pamamagitan ng japa (pag-uulit), homa (handog sa apoy), pagsamba, at mga kaugnay na pagsasanay, siya ang tunay na nakatatamo ng layon.

Verse 22

क्रियाभिर्भूरिभिस्तस्य सिध्यन्ते स्वल्पसाधनात् सम्यक्सिद्धैकमन्त्रस्य नासाध्यमिह किञ्चन

Para sa may isang mantrang ganap na naisakdal sa wastong paraan, maraming gawaing ritwal ang natatamo kahit sa kaunting pagsasanay; sapagkat para sa isang mantrang tunay na naisakdal, walang anumang hindi maaabot dito sa mundong ito.

Verse 23

बहुमन्त्रवतः पुंसः का कथा शिव एव सः दशलक्षजपादेक वर्णो मन्त्रः प्रसिध्यति

Para sa taong nagtataglay ng maraming mantra, ano pa ang masasabi? Siya nga ay si Śiva mismo. Sa pag-uulit ng japa nang sampung milyon, kahit ang mantrang iisang pantig ay nagiging ganap na matatag at mabisa.

Verse 24

वर्णवृद्ध्या जपह्रासस्तेनान्येषां समूहयेत् वीजाद्द्वित्रिगुणान्मन्त्रान्मालामन्त्रे जपक्रिया

Kapag dumarami ang mga pantig ng mantra, dapat bawasan ang bilang ng pag-uulit (japa); ayon sa prinsipyong ito, dapat ding isaayos nang proporsyonal ang bilang ng iba pang kaugnay na mantra. Sa mālā-mantra (mantrang rosaryo), ang japa ay isinasagawa sa bilang na dalawa o tatlong ulit ng bīja (binhing mantra).

Verse 25

सङ्ख्यानुक्तौ शतं साष्टं सहस्रं वा जपादिषु जपाद्दशांशं सर्वत्र साभिशेकं हुतं विदुः

Kapag may itinakdang bilang, sa japa at mga kaugnay na ritwal ay gawin ang 108 ulit o isang libo. Sa lahat ng pagkakataon, ang handog sa apoy (huta/homa) ay itinuturing na ikasampu ng japa, at isinasagawa kasama ng abhiṣeka (ritwal na pagwisik o pagpapahid).

Verse 26

द्रव्यानुक्तौ घृतं होमे जपो ऽशक्तस्य सर्वतः मूलमन्त्राद्दशांशः स्यादङ्गादीनां जपादिकम्

Kapag walang itinakdang handog na sangkap, sa homa ay dapat gumamit ng ghṛta (ghee) bilang alay sa apoy. Para sa hindi makasagawa ng ganap na ritwal, ang japa ay inirerekomenda sa lahat ng paraan. Ang pag-uulit at kaugnay na gawain para sa mga aṅga (pantulong na mantra/“mga bahagi”) ay dapat maging ikasampu ng bilang para sa mūla-mantra (ugat na mantra).

Verse 27

जपात्सशक्तिमन्त्रस्य कामदा मन्त्रदेवताः साधकस्य भवेत् तृप्ता ध्यानहोमार्चनादिना

Sa pamamagitan ng japa ng mantrang may kapangyarihan, ang mga mantra-devatā—mga diyos ng mantra na nagbibigay ng ninanais na layon—ay nasisiyahan sa sādhaka (nagsasanay) sa pamamagitan ng pagninilay, homa, pagsamba (arcana), at iba pa.

Verse 28

उच्चैर्जपाद्विशिष्टः स्यादुपांशुर्दशभिर्गुणैः जिह्वाजपे शतगुणः सहस्रो मानसः स्मृतः

Kung ihahambing sa malakas na pagbigkas (uccair-japa), ang pabulong na pagbigkas (upāṁśu-japa) ay higit na mainam nang sampung ulit sa bisa; ang pagbigkas sa dila (jihvā-japa) ay sandaang ulit; at ang pag-uulit sa isip (mānasa-japa) ay inaalala bilang sanlibong ulit.

Verse 29

प्राङ्मुखो ऽवाङ्मुखो वापि मन्त्रकर्म समारभेत् प्रणवाद्याः सर्वमन्त्रा वाग्यतो विहिताशनः

Nakaharap sa silangan—o kaya’y nakaharap sa hilaga—dapat simulan ang pagsasagawa ng ritwal ng mantra. Lahat ng mantra ay dapat pangunahan ng pantig na Oṃ; at ang nagsasanay, na pumipigil sa pananalita, ay dapat sumunod sa itinakdang disiplina sa pagkain.

Verse 30

आसीनस्तु जपेन्मन्त्रान्देवताचार्यतुल्यदृक् कुटीविविक्ता देशाः स्युर्देवालयनदीह्रदाः

Habang nakaupo, dapat ulitin ang mga mantra, na tinitingnan ang diyos at ang guro sa magkapantay na pagtanaw ng paggalang. Ang angkop na mga lugar para sa japa ay isang liblib na kubo o mga pook na tahimik at nag-iisa—gaya ng mga templo, pampang ng ilog, at mga lawa.

Verse 31

सिद्धौ यवागूपूपैर् वा पयो भक्ष्यं हविष्यकम् मन्त्रस्य देवता तावत् तिथिवारेषु वै जपेत्

Para sa pag-abot ng mantra-siddhi, dapat ihandog bilang havis ang lugaw na bigas (yavāgū) at mga keyk (pūpa), o kaya’y gatas bilang handog na nakakain. Pagkaraan, dapat bigkasin ang mantra sa angkop na mga tithi at mga araw ng linggo, sa loob ng panahong itinakda para sa namumunong diyos ng mantrang iyon.

Verse 32

कृष्णाष्टमीचतुर्दश्योर्ग्रहणादौ च साधकः दस्रो यमो ऽनलो धाता शशी रुद्रो गुरुर्दितिः

Sa madilim na ikawalong araw (kṛṣṇa-aṣṭamī) at madilim na ika-labing-apat (kṛṣṇa-caturdaśī)—at sa pagsisimula ng eklipse—ipinapahiwatig para sa sādhaka ang kaugnay na Sādhaka-yoga; (ang mga pangalang namumuno) ay Dasra, Yama, Anala, Dhātā, Śaśī, Rudra, Guru, at Diti.

Verse 33

सर्पाः पितरो ऽथ भगो ऽर्यमा शोतेतरद्युतिः त्वष्टा मरुत इन्द्राग्नी मित्रेन्द्रौ निरृतिर्जलम्

Ang mga Nāga (banal na ahas), ang mga Pitṛ (mga ninunong ama), saka sina Bhaga at Aryaman; sina Śote at Taradyuti; si Tvaṣṭṛ; ang mga Marut; sina Indra at Agni; sina Mitra at Indra; si Nirṛti; at ang mga Tubig.

Verse 34

विश्वेदेवा हृषीकेशो वायवः सलिलाधिपः अजैकपादहिर्व्रध्नः पूषाश्विन्यादिदेवताः

Ang mga Viśvedevas, si Hṛṣīkeśa, ang mga Vāyu, ang Panginoon ng mga Tubig, si Aja-Ekapād, si Ahirbudhnya, si Pūṣan, at ang kambal na Aśvin—sila at ang iba pang mga diyos (ay dapat tawagin at sambahin).

Verse 35

अग्निदस्रावुमा निघ्नो नागश् चन्द्रो दिवाकरः मातृदुर्गा दिशामीशः कृष्णो वैवस्वतः शिवः

Si Agni; ang kambal na Nasatya (mga Aśvin); si Vāyu; ang Tagapagpuksa ng mga hadlang; ang Nāga; ang Buwan; ang Araw; ang Ina-Durgā; ang Panginoon ng mga Direksiyon; si Kṛṣṇa; si Vaivasvata (si Yama, anak ni Vivasvān); at si Śiva.

Verse 36

पञ्चदश्याः शशाङ्कस्तु पितरस्तिथिदेवताः हरो दुर्गा गुरुर्विष्णुर्ब्रह्मा लक्ष्मीर्धनेश्वरः

Para sa ikalabinlimang araw ng buwan (Pañcadaśī), ang Buwan (Śaśāṅka) ang namumunong diyos; ang mga Pitṛ ang mga diyos ng mga araw na tithi. Sa paraang ito ay binibilang din sina Hara (Śiva), Durgā, Guru (Bṛhaspati), Viṣṇu, Brahmā, Lakṣmī, at Dhaneśvara (Kubera).

Verse 37

एते सुर्यादिवारेशा लिपिन्यासो ऽथ कथ्यते केशान्तेषु च वृत्तेषु चक्षुषोः श्रवणद्वये

Ito ang mga namumunong panginoon ng mga araw na nagsisimula sa Linggo. Ngayon ay inilalarawan ang lipi-nyāsa (ritwal na paglalagay ng mga titik): isinasagawa sa dulo ng buhok (sa ulo), sa mga bahaging pabilog (sa may sentido), sa dalawang mata, at sa pares ng mga tainga.

Verse 38

नासागण्डौष्ठदन्तानां द्वे द्वे मूर्धस्ययोः क्रमात् वर्णान् पञ्चसुवर्गानां बाहुचरणसन्धिषु

Sa limang uri ng katinig (limang varga), ang mga tunog ay dapat bigkasin ayon sa wastong pagkakasunod, tig-dalawa sa ilong, pisngi, labi, at ngipin; gayundin sa ngalangala at lalamunan; at higit pang itinatakda ang pagbigkas sa mga kasukasuan ng mga bisig at mga binti.

Verse 39

पार्श्वयोः पृष्ठतो नाभौ हृदये च क्रमान्न्यसेत् तरेति ख पञ्चस्वरवर्गाणामिति ख यादींश् च हृदये न्यस्येदेषां स्युः सप्तधातवः

Dapat ilagak (ang mga itinakdang pantig) ayon sa pagkakasunod sa magkabilang tagiliran, sa likod, sa pusod, at sa puso. Sa gayon, ang limang pangkat ng patinig at ang hanay na ‘ya’ (ya-ādi) ay inilalagay sa puso; mula rito nagmumula ang pitong sangkap ng katawan (dhātu).

Verse 40

त्वगसृङ्मांसकस्नायुमेदोमज्जाशुक्राणि धातवः वसाः पयो वासको लिख्यन्ते चैव लिपीश्वराः

Ang balat, dugo, laman, litid/hibla (snāyu), taba, utak-ng-buto, at semilya ay tinatawag na mga sangkap ng katawan (dhātu). Ang taba (vasā), gatas (payaḥ), at vāsaka ay itinatala rin—gaya ng sinasabi ng mga dalubhasa sa mga katawagan (lipīśvara).

Verse 41

श्रीकण्ठो ऽनन्तसूक्ष्मौ च त्रिमूर्तिरमरेश्वरः अग्नीशो भावभूतिश् च तिथीशः स्थानुको हरः

Siya ay si Śrīkaṇṭha (ang Mapalad-na-Lalamunan); Siya ay si Ananta (ang Walang-Hanggan) at si Sūkṣma (ang Pinakamapino). Siya ang Trimūrti (na sumasaklaw sa tatlong tungkuling kosmiko) at si Amareśvara (Panginoon ng mga imortal). Siya si Agnīśa (Panginoon ng Apoy), si Bhāva (ang Panginoon bilang ‘Pag-iral’), at si Bhūti (banal na abo/banal na kapangyarihan). Siya si Tithīśa (Panginoon ng mga araw-lunar), si Sthāṇu (ang Di-Nagagalaw), at si Hara (ang Tagapag-alis).

Verse 42

दण्डीशो भौतिकः सद्योजातश्चानुग्रहेश्वरः अक्रूरश् च महासेनः शरण्या देवता अमूः

Ito ang mga diyos na dapat alalahanin: Daṇḍīśa, Bhautika, Sadyojāta, Anugraheśvara, Akrūra, at Mahāsena—mabubuti at nagbibigay ng kanlungan.

Verse 43

ततः क्रोधीशत्तण्डौ च पञ्चान्तकशिवोत्तमौ तथैव रुद्रकूर्मौ च त्रिनेत्रौ चतुराननः

Pagkaraan, tinatawag (sa pagninilay) sina Krodhīśa at Taṇḍu; Pañcāntaka at Śivottama; gayundin sina Rudra at Kūrma; at ang Tatlong-Mata at ang Apat-na-Mukha.

Verse 44

अजेशः शर्मसोनेशौ तथा लाङ्गलिदारुकौ अर्धनारीश्वरश्चोमा कान्तश्चाषाढिदण्डिनौ

Ajeśa; Śarmasoneśa; gayundin sina Lāṅgalin at Dāruka; Ardhanārīśvara; Umā; Kānta; at pati Āṣāḍhi at Daṇḍin—mga pangalan ito ni Śiva.

Verse 45

अत्रिर्मोनश् च मेषश् च लोहितश् च शिखी तथा छगलण्डद्विरण्डौ द्वौ समहाकालवालिनौ

Atri, Mona, Meṣa, Lohita, at Śikhī; gayundin ang dalawa—Chagalaṇḍa at Dviraṇḍa—kasama sina Mahākāla at Vālin: ito ang mga pangalang binanggit dito.

Verse 46

भुजङ्गश् च पिनाकी च खड्गीशश् च वकः पुनः श्वेतो भृगुर्लगुडीशाक्षश् च सम्बर्तकः स्मृतः

Siya ay nakikilala bilang Bhujaṅga, Pinākī, at Khaḍgīśa; muli (tinatawag) na Vaka; (gayundin) Śveta, Bhṛgu, Laguḍīśākṣa; at inaalala bilang Sambartaka.

Verse 47

रुद्रात्मशक्तान् लिख्यादीन् नमोन्तान् विन्यसेत् क्रमात् अङ्गानि विन्यसेत्सर्वे मन्त्राः साङ्गास्तु सिद्धिदाः

Dapat isagawa nang sunod-sunod ang nyāsa ng mga Śakti na may diwang Rudra—mula sa pangkat na gaya ng Likhyā—hanggang sa mga pormulang nagtatapos sa “namo”. Pagkaraan, ilagak ang mga ito sa mga sangkap ng katawan (aṅga). Ang lahat ng mantra, kapag may kalakip na mga aṅga (sa-aṅga), ay nagiging tagapagkaloob ng siddhi (kaganapan).

Verse 48

हृल्लेखाव्योमसपूर्वाण्येतान्यङ्गानि विन्यसेत् हृदादीन्यङ्गमन्त्रान्तैर् यो जपेद्धृदये नमः

Dapat italaga (isagawa ang nyāsa) ang mga bahaging ito, na nagsisimula sa mga mantra ng hṛt, lekhā, at vyoma. Ang sinumang bumibigkas ng mantra ng puso at ng iba pang mantra ng mga aṅga—na bawat isa’y tinatapos sa pormulang aṅga—ay dapat ding ulitin sa puso ang pagpupugay: “namaḥ.”

Verse 49

स्वाहा शिरस्यथ वषट्शिखायां कवचे च् हूं वौषत् नेत्रे ऽस्त्राय फटस्यात् पञ्चाङ्गं नेत्रवर्जितम्

(Italaga ang mga aṅga mantra nang ganito:) “svāhā” sa ulo; “vaṣaṭ” sa tuktok na buhol ng buhok (śikhā); “hūṃ” sa baluting pananggalang (kavaca); “vauṣaṭ” sa mga mata; at “phaṭ” para sa mantra ng sandata (astrāya). Sa gayon, naitatatag ang limang-bahaging aṅga—na hindi isinama ang mga mata.

Verse 50

निरङ्गस्यात्मना चाङ्गं न्यस्येमान्नियुतं जपेत् क्रमाभ्यां देवीं वागीशीं यथोक्तांस्तु तिलान् हुनेत्

Matapos isagawa ang aṅga-nyāsa, na ginagawang ang sariling pagkatao ang “walang-aṅga” (nir-aṅga) na anyo ng mantra, dapat bigkasin ang mantrang ito nang isang niyuta (sampung libong ulit). Pagkaraan, ayon sa dalawang itinakdang pagkakasunod (krama), dapat sambahin ang Diyosa Vāgīśī at maghandog ng mga buto ng linga sa apoy gaya ng naunang sinabi.

Verse 51

लिपिदेवी साक्षसूत्रकुम्भपुस्तकपद्मधृक् कवित्वादि प्रयच्छेत कर्मादौ सिद्धये न्यसेत् निष्कविर्निर्मलः सर्वे मन्त्राःसिध्यन्ति मातृभिः

Ang Diyosa ng Sulat (Lipi-devī), na may hawak na rosaryo, banal na sinulid, banga ng tubig, aklat, at lotus, ay nagkakaloob ng kahusayan sa paglikha ng tula at ng mga kaugnay na kaganapan. Para magtagumpay ang alinmang ritwal, dapat isagawa ang (mātṛkā-)nyāsa sa simula ng pamamaraan. Kahit ang hindi makata ay nagiging dalisay; sa pamamagitan ng mga Ina (Mātṛkā), nagkakaganap ang lahat ng mantra.