Adhyaya 36

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये पवित्राधिवासनं नाम पञ्चत्रिंशो ऽध्यायः अथ षट्त्रिंशो ऽध्यायः पवित्रारोपणविधानं अग्निर् उवाच प्रातः स्नानं कृत्वा द्वारपालान् प्रपूज्य च प्रविश्य गुप्ते देशे च समाकृष्याथ धारयेत्

Kaya nito, sa Agni Purāṇa ng sinaunang Mahāpurāṇa, ang ika-35 kabanata ay tinatawag na “Pavitra-adhivāsana” (paunang pagpapabanal ng pavitra). Ngayon nagsisimula ang ika-36 kabanata: “Ang pamamaraan ng paglalagay ng pavitra.” Sinabi ni Agni: “Pagkatapos maligo sa umaga at sambahin nang nararapat ang mga tagapagbantay sa pintuan, pumasok (sa dambana); saka sa isang lihim na lugar, matapos tipunin/ayusin ang mga sangkap ng pavitra, ay isuot/itaglay ang pavitra.”

Verse 2

पूर्वाधिवासितं द्रव्यं वस्त्राभरणगन्धकं निरस्य सर्वनिर्माल्यं देवं संस्थाप्य पूजयेत्

Itapon ang mga bagay na ginamit na sa naunang ritwal ng pagpapabanal—gaya ng damit, alahas, at mga pabango—at alisin ang lahat ng nirmālya, ang mga handog na nalanta. Pagkatapos, matapos maayos na maitatag ang diyos, isagawa ang pagsamba (pūjā).

Verse 3

पञ्चामृतैः कषायैश् च शुद्धगन्धोदकैस्ततः पूर्वाधिवासितं दद्याद्वस्त्रं गन्धं च पुष्पकं

Pagkatapos, sa pamamagitan ng limang nektar (pañcāmṛta), mga mapaklang sabaw na gamot (kaṣāya), at dalisay na mabangong tubig, ialay sa diyos ang mga naunang pinabanal: kasuotan, pabango/pahid, at mga bulaklak.

Verse 4

अग्नौ हुत्वा नित्यवच्च देवं सम्प्रार्थयेन्नमेत् समर्प्य कर्म देवाय पूजां नैमित्तिकीं चरेत्

Matapos maghandog ng mga alay sa apoy at isagawa rin ang pang-araw-araw na pagtalima gaya ng dati, taimtim na manalangin sa diyos at yumukod. Pagkaraang iukol ang gawain sa diyos, isagawa ang paminsan-minsang (naimittika) pagsamba.

Verse 5

द्वारपालविष्णुकुम्भवर्धनीः प्रार्थयेद्धरिं अतो देवेति मन्त्रेण मूलमन्त्रेण कुम्भके

Sa ritwal ng kumbha (banga ng pagkakabanal), manikluhod at manalangin kay Hari, na tinatawag ang mga tagapagbantay ng pinto, si Viṣṇu, at ang mga diyos ng pagdami/pag-unlad ng banga (vardhanī), sa pamamagitan ng mantrang nagsisimula sa “ato deva…”, at ng mūla-mantra (pangunahing mantra).

Verse 6

कृष्ण कृष्ण नमस्तुभ्यं गृह्णीष्वेदं पवित्रकं लोकपालानिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रार्थयेन्न्यसेदिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः पवित्रीकरणार्थाय वर्षपूजाफलप्रदं

“O Kṛṣṇa, O Kṛṣṇa—pagpupugay sa Iyo. Tanggapin Mo ang pavitraka na ito (pinabanal na panlinis na tali/amulet).” (May ilang minarkahang manuskrito na bumabasa: “(tawagin) ang mga Lokapāla.” Ang iba naman: “Pagkatapos manalangin, ilagay (ito).”) Ginagawa ito para sa paglilinis at nagbibigay ng bunga ng pagsamba sa loob ng isang buong taon.

Verse 7

पवित्रकं कुरुध्वाद्य यन्मया दुष्कृतं कृतं शुद्धो भवाम्यहं देव त्वत्प्रसादात् सुरेश्वर

Isagawa ang ritwal na pavitraka ngayong araw, upang ang anumang kasalanang nagawa ko ay malinis. O Diyos, sa Iyong biyaya, O Panginoon ng mga diyos, nawa’y maging dalisay ako.

Verse 8

पवित्रञ्च हृदाद्यैस्तु आत्मानमभिषिच्य च विष्णुकुम्भञ्च सम्प्रोक्ष्य व्रजेद्देवसमीपतः

Pagkatapos, matapos pabanalin ang pavitra (banal na panali/singsing) sa pamamagitan ng mga mantra ng Hṛd at kaugnay nito, at matapos iwisik ang tubig-ritwal upang linisin ang sarili, at mawisikan din nang wasto ang sisidlang-tubig ni Viṣṇu (Viṣṇu-kumbha), dapat siyang lumapit sa harapan ng diyos.

Verse 9

पवित्रमात्मने दद्याद्रक्षाबन्धं विसृज्य च गृहाण ब्रह्मसूत्रञ्च यन्मया कल्पितं प्रभो

Dapat niyang ibigay sa sarili ang pavitra na naitalaga na, at matapos alisin ang rakṣā-bandhana (panaling panangga), tanggapin niya ang brahma-sūtra (banal na sinulid) na itinakda ko, O Panginoon.

Verse 10

कर्मणां पूरणार्थाय यथा दोषो न मे भवेत् द्वारपालासनगुरुमुख्यानाञ्च पवित्रकम्

Upang ganap na matapos ang mga ritwal at upang walang pagkukulang na sumapit sa akin, dapat ding ihanda ang pavitraka para sa mga tagapagbantay ng pinto, sa āsana (luklukan ng pagsamba), sa guru, at sa mga pangunahing tagapaglingkod/tagapagganap.

Verse 11

कनिष्टादि च देवाय वनमालाञ्च मूलतः हृदादिविश्वक्सेनान्ते पवित्राणि समर्पयेत्

Simula sa maliit na daliri at iba pa, ihandog ang pavitra sa Diyos; at ilagay sa paanan ang vanamālā (garlandang gubat). Pagkaraan, mula sa mantra ng Hṛd hanggang kay Viśvaksena, ialay ang mga pavitra na naitalaga (mga banal na sinulid/garland).

Verse 12

वह्नौ हुत्वाग्निवर्तिभ्यो विष्ण्वादिभ्यः पवित्रकम् प्रार्च्य पूर्णाहुतिं दद्यात् प्रायश्चित्ताय मूलतः

Matapos maghandog ng mga alay sa apoy, sambahin ang mga diyos na namamahala sa landas ng apoy (mga kasama ni Agni) at si Viṣṇu at iba pa sa pamamagitan ng pavitraka; at pagkatapos, para sa pangunahing pag-aalis-sala (prāyaścitta), ibigay ang pangwakas na ganap na alay, ang pūrṇāhuti.

Verse 13

अष्टोत्तरशतं वापि पञ्चोपनिषदैस्ततः मणिविद्रुममालाभिर्मन्दारकुसुमादिभिः

O kaya naman, dapat isagawa ang isang daan at walo (na pagbigkas/paghahandog); pagkaraan nito, sa pag-asa sa limang Upaniṣad, sambahin sa pamamagitan ng mga kuwintas na garlandang yari sa hiyas at koral, kasama ang mga bulaklak na mandāra at mga handog na katulad nito.

Verse 14

इयं सांवत्सरी पूजा तवास्तु गरुडध्वज वनमाला यथा देव कौस्तुभं सततं हृदि

Nawa’y ang taunang pagsamba na ito ay maging para sa Iyo, O Panginoong may watawat ni Garuḍa; at nawa’y ang garlandang gubat at ang hiyas na Kaustubha, O Deva, ay laging manahan sa Iyong puso.

Verse 15

तद्वत् पवित्रतन्तूंश् च पूजां च हृदये वह कामतो ऽकामतो वापि यत्कृतं नियमार्चने

Gayundin, dalhin sa puso ang mga banal na sinulid na pavitra at ang mismong gawa ng pagsamba; maging ang niyamārcana (pagsambang may pagtalima sa tuntunin) ay nagawa man nang sinasadya o di-sinasadya, tanggapin ito bilang wastong pagsambang panloob.

Verse 16

विधिना विघ्नलोपेन परिपूर्णं तदस्तु मे प्रार्थ्य नत्वा क्षमाप्याथ पवित्रं मस्तके ऽर्पयेत्

Matapos maisagawa ang ritwal ayon sa tuntunin at maalis ang mga hadlang, manalangin: “Nawa’y maging ganap ito para sa akin.” Pagkaraan, yumukod at humingi ng kapatawaran, at ilagay ang pavitra (panlinis na singsing/kurdon) sa ulo.

Verse 17

दत्वा बलिं दक्षिणाभिर्वैष्णवन्तोषयेद्गुरुं रक्षाबन्धं विमुच्य चेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः पवित्रं मूलतो दद्याद्रक्षार्थं तद्विसृज्य चेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः पवित्रकं त्वञ्च पूजायां हृदये वहेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः विप्रान् भोजनवस्त्राद्यैर् दिवसं पक्षमेव वा

Matapos ihandog ang bali (ritwal na alay) kasama ang dakṣiṇā (kaloob na salapi), dapat pasiyahin ang gurung Vaiṣṇava; saka alisin o kalagin ang rakṣā-bandha (pananggalang na sinulid) (ayon sa isang pagbasa). Ayon sa ibang pagbasa: “Ibigay ang pavitra (binendisyunang kurdon/garlandang panangga) sa pinakaugat (ng diyos/banal na halaman) para sa pag-iingat, at pagkatapos ay itapon.” May isa pang baryante: “At sa pagsamba, isuot ang pavitraka sa puso.” Dapat ding parangalan ang mga brāhmaṇa sa pagkain, kasuotan, at iba pa—sa loob ng isang araw, o maging kalahating buwan.

Verse 18

पवित्रं स्नानकाले च अवतार्य समर्पयेत् अनिवारितमन्नाद्यं दद्याद्भुङ्क्तेथ च स्वयं

Sa oras ng pagligo, ibaba ang “pavitra” (banal na singsing/damo na panlinis) at ialay ito nang wasto ayon sa ritwal. Magbigay ng pagkain at iba pa nang walang ipinagkakait o pagtanggi, at saka kumain din ang sarili.

Verse 19

विसर्जने ऽह्नि सम्पूज्य पवित्राणि विसर्जयेत् सांवत्सरीमिमां पूजां सम्पाद्य विधिवन्मम

Sa araw ng “visarjana” (araw ng pagpapawakas), matapos sambahin nang wasto ang diyos, dapat alisin at isuko sa ritwal ang mga sinulid na pavitra. Sa gayon, matapos maisagawa ang taunang pagsamba na ito ayon sa tuntunin—gaya ng itinuro ko.

Verse 20

व्रज पवित्रकेदानीं विष्णुलोकं विसर्जितः मध्ये सोमेशयोः प्रार्च्य विष्वक्सेनं हि तस्य च

“Yumaon ka ngayon, O Pavitraka, tungo sa daigdig ni Viṣṇu, matapos kang mapawalan nang ayon sa ritwal.” Sa pagitan nito, sambahin muna si Someśa, at saka sambahin din si Viṣvaksena, ang pinunong tagapaglingkod ng Kanya (ni Viṣṇu).

Verse 21

पवित्राणि समभ्यर्च्य ब्राह्मणाय समर्पयेत् यावन्तस्तन्तवस्तस्मिन् पवित्रे परिकल्पिताः

Matapos sambahin nang wasto ang mga sinulid na pavitra, ialay ang mga ito sa isang Brāhmaṇa; at ang bisa ng gantimpala ay ayon sa dami ng hiblang inayos sa pavitra na iyon.

Verse 22

तावद्युगसहस्राणि विष्णुलोके महीयते कुलानां शतमुद्धृत्य दश पूर्वान् दशापरान् विष्णुलोकं तु संस्थाप्य स्वयं मुक्तिमवाप्नुयात्

Sa gayong dami ng libong yuga, siya’y pinararangalan sa daigdig ni Viṣṇu; matapos iahon ang sandaang kasapi ng angkan—sampung ninuno at sampung salinlahi—at maitatag sila sa Viṣṇu-loka, saka niya matatamo ang sariling kalayaan (mokṣa).