पवनांदोलितांभोजदलपर्वांतवर्त्तिनाम् । पततामिव जन्तूनां स्थैर्यमेका हरिस्मृतिः
pavanāṃdolitāṃbhojadalaparvāṃtavarttinām | patatāmiva jantūnāṃ sthairyamekā harismṛtiḥ
สำหรับสรรพสัตว์ที่เหมือนยืนอยู่บนปลายกลีบบัวอันบอบบางซึ่งลมพัดไหว—ประหนึ่งกำลังจะร่วงหล่น—ความมั่นคงมีเพียงหนึ่งเดียว คือการระลึกถึงพระหริ
Īśvara (Śiva)
Tirtha: Ayodhyā-kṣetra
Type: kshetra
Scene: Tiny beings balance on the very tips of lotus petals swaying in wind over water; one steady golden thread labeled ‘Hari-smṛti’ anchors them, or a radiant name-mantra forms a bridge.
In an unstable world, continuous remembrance of Hari is the firm support that prevents spiritual downfall.
Ayodhyā is the overarching Māhātmya context; the verse universalizes the teaching beyond a single spot.
Smṛti/japa in principle—maintaining constant remembrance of Hari as a daily sādhana.