Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 92
भ्रातरः स्वजनो भगिनी भाषते मा हरिं वद । अहं माता स्वसा चेयं भ्रातरः स्वजनो जनः । यथा संमिलितैर्वत्स स्थीयते वहुवासरम्
bhrātaraḥ svajano bhaginī bhāṣate mā hariṃ vada | ahaṃ mātā svasā ceyaṃ bhrātaraḥ svajano janaḥ | yathā saṃmilitairvatsa sthīyate vahuvāsaram
นางกล่าวว่า “พี่น้อง ญาติพี่น้อง และน้องสาวเอ๋ย อย่าเอ่ยนาม ‘หริ’ เลย เราเป็นมารดาของพวกเจ้า นี่คือพี่สาวน้องสาวของเจ้า นี่คือพี่น้องของเจ้า—คนของเจ้าเอง ลูกเอ๋ย จงอยู่ร่วมกับพวกเราทุกคนไปอีกหลายวันเถิด”
Mother (addressing the son; attempting to redirect him from Hari-smaraṇa to family attachment)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and sages of Naimiṣāraṇya (frame) / or internal interlocutors in Prabhāsa narrative (unspecified)
Scene: A woman addresses a devotee, invoking mother-sister-brother relations, urging him to stay many days and not utter ‘Hari’; the devotee appears torn between affection and devotion.
FAQs
It contrasts worldly attachment (moha) with the liberating power of Hari-nāma, showing how family ties can distract from divine remembrance.
The narrative belongs to the Vastrāpatha-kṣetra-māhātmya of Prabhāsa Khaṇḍa, presenting spiritual instruction through story within the sacred-kṣetra framework.
Implicitly, nāma-smaraṇa (uttering Hari’s name) is central—here highlighted by the attempt to forbid it.